Aalst (B), 21 augustus 2004

Belfortrock

Het was ons al vrij snel duidelijk dat Nannette het niet zou redden om mee te gaan naar België dit keer. Dus ging ik alleen met mijn zus Anita op pad. Normaal rijdt Rob altijd en hij wil altijd dezelfde nacht weer gewoon naar huis. Maar Anita en ik besloten een hotelkamer te boeken in Aalst, zodat we de volgende dag op ons gemak terug konden reizen. We kwamen tegen vijven in het hotel aan. Na het inchecken liepen we naar de organisatie van het evenement die ruim vertegenwoordigd in het hotel aanwezig waren. Van hen kregen passen waarop stond dat we 'guest' waren. Passen nog maar even weggestopt en toen in het restaurant van het hotel een hapje eten. Anita zat net aan haar voorgerecht toen John binnen kwam stappen. Hij zag ons, toverde een grote glimlach om zijn mond en kwam ons gedag zeggen. Ondanks dat we in België zaten wist hij toch nog dat we in Holland drie kussen geven. Hij nam plaats aan een tafeltje schuin achter mij en bestelde ook wat te eten. Even later kwam Mark het restaurant binnen. Hij zag ons zitten en verontschuldigde zich direct dat hij ons geen gedag kon zeggen omdat hij een beetje in paniek was. Hij liep naar John toe en deed daar zijn paniekerige verhaal. Gelukkig was alle paniek voor niets want hij draaide zich om naar ons en nam toen uitgebreid de tijd om ons te begroeten. Daarna vertelde hij dat hij ontzettend was geschrokken omdat hij er in zijn kamer achter kwam dat hij zijn gitaar niet mee naar boven had genomen. Hij had hem wel bij zich gehad, maar toen hij in zijn hotelkamer aan kwam, bleek hij hem niet mee naar boven genomen te hebben. Maar het bleek dat zijn gitaar veilig gesteld was dus hij kon weer rustig adem halen. Ook Mark moest zichzelf er aan herinneren dat wij Hollanders drie kussen geven waarop ik zei dat ik ze ook alle drie wil. Nadat ik mijn salade en frietjes op had (Anita zat nog uitgebreid van haar steak te genieten) kwam Mick binnen. Ook hij nam de tijd om ons gedag te zeggen en verontschuldigde zich daarvoor toen hij zag dat we zaten te eten. Maar ik zei dat ik al klaar was met eten. Hij liep naar de tafel van John, mompelde wat, pikte een paar frietjes en liep weer weg. Alan was inmiddels ook al beneden maar die werd door een aantal fans aan de praat gehouden. Toen hij zich eindelijk vrij had kunnen maken, kwam hij naar John’s tafel en zag dat John aan het eten was. Hij liep een beetje te mopperen dat hij niet eens de kans had gekregen om wat te eten waarop John hem vroeg op zijn woorden te letten omdat ‘the girls’ erbij zaten. Nou, wij begrijpen best dat Alan graag een hapje gegeten had voor hij moest optreden!

Na het diner was het tijd om te vertrekken. We hadden nog geen gelegenheid gehad om Alan te begroeten, dus toen de hele band bij de deur stond stapte ik op hem af om hem gedag te zeggen. Omdat we geen idee hadden waar het opreden zou plaatsvinden, besloten we achter de bus aan te rijden. Het was een ritje door allerlei kleine straatjes en ik vroeg me af of ik de weg naar het hotel weer terug zou  kunnen vinden. We kwamen op een parkeerterrein achter het podium. Ik zag nog net een mooi plekje om mijn auto tussen te proppen, maar dat vergde wel wat inspanning. Intussen was de band al naar binnen. We hadden van de organisatie de toezegging dat we de band na afloop nog te spreken zouden krijgen dus we besloten alvast naar het podium te lopen. We hadden van de organisatie doorgekregen dat we niet naast of op het podium konden plaatsnemen en daar aangekomen zagen we inderdaad dat er niet veel ruimte was. Het was een groot podium midden op het Marktplein. Ik keek af en toe angstvallig naar boven en hoopte dat we het droog zouden houden. We zochten een strategisch plekje zodat we er goed voor stonden om foto’s te maken.

Toen ze opkwamen viel het mij gelijk op dat ze niet allemaal hetzelfde gekleed waren. Alleen Alan en Mark hadden het rode Rubettes T-shirt aan. Mick had een effen rood T-shirt aan en John droeg zelfs een rood polo-shirt. Maar dat deed natuurlijk niets af aan hun inzet. Het optreden was weer spetterend, al moesten ze behoorlijk hun best doen om het Belgische publiek mee te krijgen. Het geluid liet overigens ook te wensen over.Tijdens ‘Baby I know’  viel zelfs Alan’s microfoon helemaal stil! Hij liep naar een andere microfoon maar ook die gaf geen kick. Alan stond (tijdens het spelen) allerlei gebaren te maken en ‘hello’ te roepen om de aandacht te trekken van de technici, maar het duurde even voor hij contact had. Gelukkig zingt Mick dit nummer en konden Mark en John het gemis van Alan’s stem opvangen zodat het geheel grotendeels aan het publiek voorbij ging. Anita en ik waren blij verrast toen ze ‘Ooh la la’ gingen spelen. Die hadden we voor het laatst in Zoetermeer gehoord. Het leuke van dit nummer vind ik dat Mark op een fluitje mag blazen. Hij doet dit ook zó enthousiast. Heerlijk dat zo’n getalenteerd man zo enthousiast kan doen over zoiets simpels.

Even was ik bang dat we de drumact moesten missen omdat ik zo snel geen drums had zien staan. Maar toen John achter zijn drumstel vandaan kwam om ‘After the Goldrush’ mee te zingen, zag ik hem een set drumsticks aan Mark geven waardoor ik gerust gesteld was. Na ‘Barbara Ann’ werden de drums klaargezet en probeerde John het publiek warm te maken met zijn Gauranga mantra. Maar ook nu kwam er weinig reactie vanuit het publiek. Tijdens de drumact zakte te drum van Mick ineens door de poten. Mick moest even stoppen om het ding (letterlijk) weer op de poten te krijgen. Na een paar seconden kon Mick het ritme weer oppakken en was de boel weer compleet. Totdat hetzelfde gebeurde bij de drum van John. Ik zal maar niet herhalen wat ik hem hoorde roepen, maar ik kan je verzekeren dat hij niet blij was… Hij zette het ding weer snel op z’n poten en kon met de act verder. Uiteraard was de hele act weer een daverend succes! Maar de jongens waren na afloop kapot! Ze moesten even op adem komen en maakten daarom van de gelegenheid gebruik om elkaar aan het publiek voor te stellen.

De ‘Sha na na song’ leek niet echt te werken waardoor het een zeer korte versie was deze keer. Tijdens de soulmedley kwam het publiek een beetje los. Mark graaide tijdens het spelen snel naar z’n zonnebril, die hij aan het begin van de set op gehad had. Hij lag hem klaar op zijn keyboard en ik had een flauw vermoeden dat hij de bril tijdens zijn solo in de soulmedley zou opzetten. En ja hoor, zodra hij zijn solo ging zingen, zette hij de bril op en stal de show. Gelukkig heb ik een moment hiervan vast kunnen leggen op foto.

En dan is het weer afgelopen. Voor ons een reden om het publiek te verlaten en naar de kleedkamer te vertrekken. Maar er wachtte ons een onaangename verrassing. Wij mochten niet meer backstage. Er was ontzettend veel beveiliging op de been en zelfs met onze passen was het niet toegestaan om achter de schermen te komen. Lastig, want niet alleen kregen we de jongens niet meer te spreken, maar ook mijn auto stond daar. Maar de beveiliging was onvermurwbaar; we mochten er niet in. Uiteindelijk zijn we maar omgelopen om zo bij de auto te komen. Daar stond een vriendelijke man die ons wel door liet en we besloten door te lopen om te zien of we dan toch nog even bij de band konden komen. Maar de hele club mensen die daar stond waren toch wel erg geschrokken dat wij zover gekomen waren. We waren door de beveiliging heen gedrongen en de één keek nog verbaasder dan de ander! Naar binnen mochten we zéker niet. Zelfs mijn aller vriendelijkste gezicht hielp niet. Anita en ik kwamen tot de conclusie dat we maar beter naar het hotel konden terug rijden, al herinnerden we ons zelf er aan dat we waarschijnlijk de weg niet meer wisten. We hebben ook wel even moeten zoeken…..

In het hotel hebben we lekker een drankje genomen. Na een tijdje kwamen Alan en John binnen die gelijk door een aantal fans ‘besprongen’ werden. Maar deze keer liet Alan het niet gebeuren en ging hij samen met John eerst wat eten. Zodra ze van tafel kwamen werden ze weer in beslag genomen. John had het snel bekeken en ging naar zijn kamer. Alan liet het allemaal maar over zich heen komen. Anita en ik zaten het hele tafereeltje te bekijken en besloten Alan verder met rust te laten en bijtijds te gaan slapen. Natuurlijk zijn we Alan wel even gedag gaan zeggen waarbij ik van de gelegenheid gebruik maakte om uit te leggen waarom Nannette er niet bij was. Hij toonde zich oprecht bezorgd om haar.

De volgende dag zijn we na een rustig ontbijt de reis terug naar huis begonnen. We hebben er deze keer wat langer over gedaan dan de heenreis, omdat we een afslag gemist hadden. Maar we hadden de hele zondag de tijd. Uiteindelijk hebben we nog een kleine stop gehouden bij het hotel waar the Rubettes in oktober 2002 verbleven tijdens hun optreden in Bergen op Zoom. Ach, zo kom je nog eens ergens…..

Lucienne 

[Concert verslagen][start]