14
december 2002
Het
was tot op het laatste moment nog niet zeker of we wel zouden gaan. Het weer
vertoonde kuren, waardoor de kans op gladheid groot was en dan vind ik het toch
wel een erg groot risico om zo’n eind te gaan rijden. Maar leek allemaal mee
te vallen, dus ik heb Anita opgehaald en samen zijn we naar Baarle Nassau
gereden. We waren mooi op tijd, zodat we nog even de culinaire hoogstandjes van
de plaatselijke Chinees konden beoordelen.
Om
20.00 uur ging de tent open. Letterlijk een tent: deze was voor de gelegenheid
op een plantsoen midden in het dorp opgebouwd. Toen we de tent binnenliepen was
het nog koud. The Rubettes waren op dat moment bezig met de sound check. Ze
hadden allemaal hun jas aan! Natuurlijk hebben we elkaar eerst hartelijk
begroet. We stonden al gelijk vooraan en zijn de rest van de avond niet van onze
plek geweest. Het duurde een tijdje voor er wat leven in de brouwerij kwam.
Tegen de tijd dat Abba Gold het podium op moest, was de tent al aardig
volgestroomd. Kort na elven waren zij klaar en werd het podium in gereedheid
gebracht voor the Rubettes. Even over half twaalf was het dan zover. Zo vanaf
buiten stapten ze het podium op.
Het
was even zoeken, want de keyboard leek niet te werken. Mark zocht met een klein
zaklampje het hele apparaat af. Met Anita stond ik gekheid te maken dat hij de
toetsen niet kon vinden! Het was dan ook een komisch gezicht. Maar het leek een
serieus probleem te zijn want de toetsenist van Abba gold werd er (incognito)
bij gehaald. Hij had er blijkbaar iets mee gedaan waardoor het hele ding geen
kik gaf, maar dat had hij snel opgelost, waarna de show met Foe Dee O Dee kon
beginnen. Mick zette, ondanks zijn verkoudheid, een voortreffelijke versie van Baby
I know neer. John werd weer naar voren gehaald om Under one Roof te
zingen. Ik blijf het een geweldig nummer vinden! Hij bleef nog even staan om een
acappella versie van de Beach Boy hit Barbara-Ann te
zingen. Geweldig hoe ze met alleen hun vier stemmen zo’n nummer neerzetten!
Alan
probeerde contact te maken met het publiek. Dat kostte nogal wat moeite. Want de
ene helft stond te hossen en te springen en de andere helft stond te praten en
te drinken. Op een bepaald moment vroeg hij zelfs of er wel iemand naar hem
luisterde! Bij het inzetten van de Sha Na Na song keek ik Anita al aan en
we schudden alle twee ons hoofd; dit wordt niets! En inderdaad kwam er weinig
reactie op Give Peace a Chance , het viel niet mee om het publiek mee te
krijgen. Het was dan ook een korte uitvoering deze keer. De soul medley was weer
geweldig en daar werd gretig op gedanst. Eigenlijk was het allemaal weer veel te
snel voorbij. Ik had zere voeten van het staan de hele avond, maar het was
absoluut weer de moeite van het wachten waard.
Nannette
heeft een paar weken geleden zitten zwoegen op het maken van profielen voor de
bandleden. We wilden ze deze laten invullen zodat we ze op de website kunnen
plaatsen. In Zoetermeer was ik ze vergeten en ik heb toen met Alan afgesproken
dat ik ze (als ik zou komen) vanavond mee zou nemen. Ik had al snel gezien dat
er alleen een ‘stage’ was en geen ‘back’. Op zich is dat geen ramp
natuurlijk, maar dat maakt het wel wat lastiger om even te praten. Want de
discoshow ging gewoon door. Ik zag vier beveiligingsbeambten bij de doorgang
staan en verwachtte problemen om er doorheen te komen. Uiteindelijk heb ik al
mijn charmes in de strijd gegooid en met mijn breedste glimlach ben ik op de
heren afgestapt. Dat werkte! Zonder enige moeite mocht ik er langs en kon ik
Alan op het podium even snel de profielen in z’n handen stoppen. Ik deed nog
een poging om hem te herinneren aan onze afspraak dat hij ze aan ons op kan
sturen, maar het had geen enkele zin om iets te zeggen want je verstond elkaar
amper. Wel konden we nog even snel met wat gebaren van Mick vernemen dat zijn
verkoudheid nog steeds niet over is. We zeiden gedag, snelden ons van het podium
af en baanden ons een weg door de menigte om naar huis te gaan. Ik heb het
vermoeden dat het feest in de tent nog tot in de vroege uurtjes is doorgegaan,
maar voor Anita en mij zat het erop. Nu afwachten wanneer we de profielen
krijgen thuisgestuurd zodat we ze op de site kunnen plaatsen.
Lucienne