26
oktober 2002
de
Stoelemat
We
hadden alles goed gepland. We wilden bijtijds in Bergen op Zoom zijn, om er voor
te zorgen dat we Alan en de anderen voor het optreden nog even te spreken zouden
krijgen. Ik zou met Rob meerijden en alles was rond. De avond er voor belde
Nannette mij op dat er wat gewijzigd was… Rob
was gebeld of hij die zaterdag the Searchers
van Schiphol wilde halen. Hij zou er met Nannette naar toe gaan. Ik moest
dus zelf naar Bergen op Zoom rijden. Ter plaatse bleek al snel dat alle Britse
artiesten vertraging hadden vanwege het slechte weer. Ook the Rubettes hadden
hiermee te kampen. Na het diner in het hotel moest Rob the Searchers naar de
zaal brengen. Ik besloot mijn auto bij het hotel te laten staan en bij Rob,
Nannette én the Searchers in de bus te stappen. Alle artiesten hadden inmiddels
gegeten en waren al in de Stoelemat, behalve the Rubettes….
In
de loop van de avond hoorden we dat ze geland waren. Uren later dan gepland! Nu
moesten ze nog naar het hotel en ook nog eten. Dat werd dus krap. Gelukkig
stonden ze als laatste act. Ze moesten om 00.45 uur op. Om 23.30 uur zag ik de
deur open gaan, gelukkig, daar waren ze!
Ik
had de hele avond met Nannette in de artiesten foyer gezeten, maar toen the
Rubettes op moesten, gingen we natuurlijk naar de show kijken. We stonden aan de
zijkant van het podium en konden genieten van (uiteraard) een geweldige show!
Wat ons prettig verraste was dat deze avond gekozen was om Baby
I Know te spelen in een versie die zeer goed klonk, vooral het vocale
gedeelte. Het publiek deed enthousiast mee, maar naar het idee van de jongens
toch niet enthousiast genoeg, want de Sha
Na Na Song werd in vergelijking met andere concerten aanmerkelijk ingekort.
Op een bepaald moment zag ik iemand een touw vast houden. Met mijn ogen volgde
ik het touw en zag boven Mark, Alan en Mick een emmer hangen. Daar zal toch geen
water in zitten? Vroeg ik me af. Maar er bleek confetti in te zitten. Toen ze de
laatste tonen gespeeld hadden werd het touw losgelaten. Er dwarrelde een paar zielige stukjes
confetti naar beneden en meer niet! Ze verlieten het toneel en toen ze achter
ons stonden werkte het wel. Een hele hoos confetti viel naar beneden terwijl er
niemand op het toneel stond! Mick stond naast me en moest er om lachen. Het was
ook een komisch gezicht. Tijdens de toegift (Sugar baby love) werd een nieuwe poging gedaan en toen bleek de
emmer boven Mark nog aardig wat confetti te bevatten. Hij kreeg nog een
behoorlijke lading over zich heen.
Nadat
de heren zich hadden omgekleed zijn wij richting kleedkamer gegaan om te zien of
er nog iemand aanspreekbaar was. John en Alan werden op dat moment geïnterviewd
door een lokale televisiezender. Mark kwam op Nannette af en die twee hebben een
tijdje zitten babbelen. Later ging
ze naar Alan om ook nog met hem te praten. We hebben het uitgebreid over de
website gehad. Afgesproken werd dat we onze activiteiten nog even “onder
water” zouden houden omdat Alan tot het einde van het jaar met een aantal
andere zaken bezig is. Hij wil eerst ook zijn eigen website op orde hebben,
zodat we alles in een keer door kunnen linken. Ook hebben we de tourplannen voor
het volgend jaar doorgenomen. Er staat heel wat te gebeuren, maar daarover
worden jullie t.z.t. geïnformeerd via deze website.
John
stond inmiddels met zijn jas aan. Die was helemaal op. Maar het zag er niet naar
uit dat hij snel naar zijn hotel gebracht zou worden.
Ik probeerde hem uit te leggen dat de wintertijd die nacht in ging. Dus
als hij straks zijn bed in kroop, hij de klok een uur terug kon zetten. Maar ik
had niet de indruk dat de boodschap overkwam. Hij zei netjes ‘Thank you’
alsof ik even ter plaatse stond te bedenken dat hij een uur langer mocht slapen!
Rob
was inmiddels the Searchers bij elkaar aan het zoeken en gaf aan dat er nog een
plekje vrij was in onze bus. John kon ook met ons mee. Dat wilde hij wel. Dus
toen Rob zijn passagiers bij elkaar had vroeg ik aan John of hij klaar was. Ik
kroop naast hem in de bus en achter ons zaten the Searchers. Die hadden de hele
avond in de bar doorgebracht en behoorlijk diep in het glaasje gekeken. Ik
probeerde (in het donker) te zien hoe laat het was. Het was kwart over drie. Bij
het hotel aangekomen bleek dat iedereen inmiddels was gaan rijden. De rest van
the Rubettes kwamen er dus ook al aan. De hotelkamers moesten vanaf de
buitenkant (een soort galerij) betreden
worden. John en Mick gingen ieder hun kamer in en zwaaiden nog even. Korte tijd
later kwam John weer zijn kamer uit en vroeg heel verbaasd of het wel klopte dat
het pas 02.25 uur was. Ja, dat klopt. “Are you sure?” Volgens mij kwam toen
de boodschap pas over dat de klok een uur terug gezet was. We namen afscheid van
Rob. Hij bleef ook overnachten want hij moest de volgende dag weer naar Schiphol
met the Searchers. Ik bracht Nannette naar huis en lag om 05.30uur in mijn
mandje. Gelukkig kon ook ik de klok een uur terug zetten…
De
volgende dag was de zondag van de legendarische storm en we hoorden later dat de
Rubettes pas op maandagmiddag teruggevlogen zijn.
Lucienne