Bergen
op Zoom, 27 oktober 2007
De
Stoelemat
Met
mijn broer Rob en zus Anita ging ik vanavond naar Bergen op Zoom. 5 Jaar geleden
waren the Rubettes ook in dit theater en daar hebben we toen uitgebreid met Alan
gesproken over het opzetten van deze website. Het zou daarom bekend terrein voor
ons zijn. We hadden gehoord dat the Rubettes om 21.00 uur op moesten, dus we
vertrokken rond half zeven uit Zoetermeer. De weg naar Bergen op Zoom was
afgesloten, waardoor we werden omgeleidt. Dit zorgde voor de nodige vertraging,
maar we waren toch nog op tijd in de Stoelemat.
Via de artiesteningang gingen we de foyer in en daar was alleen de barman
aanwezig. We zagen dat the Rubettes hun spullen al in de kleedkamer hadden
gelegd, dus ze waren in ieder geval al gearriveerd.
Van
lieverlee stroomde er mensen naar binnen en we hebben met verschillende mensen
van de organisatie staan praten, waaronder de voorzitter. Er is namelijk
besloten dat dit de laatste keer is dat er een ‘Back to….’ concert is
georganiseerd. De organisatie heeft veel in overweging genomen en uiteindelijk
is dit het besluit geworden. Jammer, want er worden altijd leuke bands naar
Bergen op Zoom gehaald voor zo’n avond. Het was ooit de bedoeling het maar
één keer te doen en vanavond was de elfde keer en steeds met groot succes. Ik
vroeg of er nog iets bijzonders werd gedaan om het geheel feestelijk af te
sluiten, waarop de voorzitter mij vertelde dat hij niet weet wat er vanavond
gaat gebeuren…..
The
Rubettes bleken pas om 23.30 uur op te moeten. We hadden dus nog even. The
Swinging Bluejeans waren inmiddels gearriveerd. Zij moesten na the wannabee
Beatles het toneel op. Er werd aan Anita en mij gevraagd of wij de merchandise
voor deze band wilde verkopen. Natuurlijk willen we dat. We vroegen Gino waar de
tafel voor de verkoop staat en hij ging ons voor door de zaal naar de garderobe.
Ik vroeg hem of hij wist hoe de bands straks naar deze plek moeten komen. Hij
ging er van uit dat dat ook door de zaal was. Da’s niet handig, want dan komen
ze nooit aan! We gingen op onderzoek uit om te checken of de trap die in de
garderobe uitkomt, leidt naar de trap die back stage begint. Dat bleek zo te
zijn, maar de deur zit meestal op slot. Eén van de medewerkers ging het
controleren en kwam terug met de mededeling dat de beveiliging vertelde dat er
over die trap geen artiesten mogen lopen. Ze moesten maar buitenom gaan. Maar je
kan zo’n band, die helemaal bezweet is, niet naar buiten sturen om dan weer
die warme ruimte in te gaan. We zouden wel even iemand van de organisatie
aanklampen. Dat hebben we gedaan en uiteindelijk kregen we de toezegging dat als
het zover is, zowel the Swinging Bluejeans als the Rubettes bovenlangs naar de
garderobe kan lopen.
Rond
kwart voor elf ging Edvard Niesing het toneel op om de Swinging Bluejeans aan te
kondigen. Nog voor dat hij hiervoor de kans kreeg, viel de stroom uit. De
reacties bij zoiets zijn altijd wel komisch, men gaat er meestal van uit dat het
een stop of iets is wat makkelijk op te lossen is. Er bleef in de foyer nog een
noodlamp branden en dat bleek ook in de zaal te zijn. In de kleedkamers was het
echter helemaal donker. Er gingen een paar mensen naar buiten om te checken of
er buiten nog wel verlichting was, want het was niet duidelijk of het alleen in
het theater was. Buiten was de straatverlichting uit en ook de omringende
woningen zaten zonder licht. Na ongeveer een half uur liet ook de
noodverlichting het afweten. Er werden waxinelichtjes op de bar en tafels gezet
om toch een beetje zicht te hebben. Ik was inmiddels met Tina (uit Duitsland)
gaan staan kletsen. Er deden zich de meest wilde indianenverhalen de ronde: de
stroomuitval was in heel Bergen op Zoom. Er zou een transformatorkast zijn
ontploft. Daarna hoorden we dat er actie groepen bezig waren en dat zij voor de
stroomuitval zouden hebben gezorgd, het halve land zit zonder stroom. Weer
iemand anders wist te vertellen dat het in Duitsland was begonnen en dat het de
grens over gekomen is en hier een soort ketting van stroomuitval veroorzaakt.
Voor de zekerheid belden we toch maar even naar het thuisfront. Zowel in Den
Haag als Zoetermeer was er niets aan de hand. Voorlopig was de vraag: gaat het
gerepareerd worden en zo ja, hoe lang duurt dat? De brandweer was inmiddels
gearriveerd en gaven aan dat als het nodig was, de zaal op hun teken geëvacueerd
moest worden.
Anita
en ik waren inmiddels naar de kleedkamer van the Rubettes gegaan. Die zaten daar
te wachten op wat komen ging. We hebben even met Alan zitten praten over o.a.
zijn dochter. Het gerucht ging dat de show zou worden afgelast. Even later werd
er gezegd dat het nog een half uur zou duren en dat dan de show hervat zou
worden. Alan liet weten hier niet blij mee te zijn. Het was al laat, dan moesten
de Swinging Bluejeans nog optreden en dan zij nog. Dat zou echt nachtwerk
worden. Zeker als je je bedenkt dat ze smorgens al vroeg op pad waren om op tijd
met het vliegtuig naar Nederland te komen. John kwam met het idee om acapella
iet te gaan doen op het toneel. Immers, de zaal stond nog bomvol en er gebeurde
niets. Maar al snel hoorden we dat de zaal geëvacueerd moest worden. Dan is het
niet slim om op het toneel te gaan staan. Je zou als band de evacuatie in gevaar
kunnen brengen. Dus dat ging niet door. De Swinging Bluejeans waren al op het
toneel en hadden met een akoestische gitaar en een tamboerijn wat liedjes
gezongen. Dit werd door de gasten erg gewaardeerd. Zo erg, dat ze de zaal niet
uitwilden. Weer kwam iemand vragen of the Rubettes ook iets dergelijks wilden
doen, in de hoop dat men dan makkelijker de zaal zou verlaten. Maar het is
natuurlijk heel tegenstrijdig, dus besloot Alan om het niet te doen.
John
en Mark gingen alvast hun spullen inpakken. We hadden het met Mark over de hele
toestand en hij vertelde dat er ook terroristische aanslagen gepland zouden
worden op elektriciteitscentrales. Dat was in Engeland al gebeurd, in Duitsland,
in Italië en nu dan ook in Nederland. Ik zei hem dat hij niet zulke enge dingen
moet zeggen als het donker is. John zag hier de humor wel van in maar Mark was
bloedserieus.
Alan
werd inmiddels geïnterviewd door een plaatselijke radio zender. Even later kwam
de interviewer ook op mij af. Rob had met hem gesproken over mijn website en het
bleek interessant te zijn voor Brabant als ze weten wat ze op mijn website
kunnen vinden en waar. Dus ook ik heb een kort interview gegeven (in het
donker!).
Uiteindelijk
kwam het verlossende woord: de hele show werd afgelast, iedereen moest het pand
verlaten. De brandweer was inmiddels
ook de foyer en de kleedkamers in gekomen om te checken of we de voorschriften
wel in acht namen en om de mensen naar buiten te begeleiden. We namen afscheid
van the Rubettes die teruggingen naar het hotel.
Inmiddels
was de noodverlichting weer gaan branden, we hadden dus weer een beetje zicht.
De organisatoren stonden met een beetje beteuterd gezicht in de foyer. Ik liep
naar de voorzitter en zei dat dit geen goede afsluiting was. Daar was hij het
mee eens. Daar waren ze het trouwens allemaal mee eens. We stelden voor het nog
een keer over te doen; dezelfde artiesten, dezelfde show. Daar moesten ze nog
even over vergaderen.
Dit
is overmacht. Hier kan niemand wat aan doen en het is heel vervelend. Vervelend
voor de bands die vanuit Engeland naar Nederland zijn gevlogen en onverrichter
zake weer terug gaan. Vervelend voor de organisatie die zich een laatste ‘Back
to…’ toch wel anders hadden voorgesteld, maar ook vervelend voor de mensen
in de zaal, die maar een halve avond artiesten hebben gezien. Ik hoorde van
verschillende kanten dat er mensen aanwezig waren die speciaal voor the Rubettes
behoorlijk wat kilometers hebben gereden. Er waren zelfs mensen helemaal uit
Duitsland gekomen om ze te zien! O.K. wij hebben ze ook niet zien optreden, maar
wij hebben tenminste nog met ze gesproken. Dat maakt dan weer een hoop goed.
Ik
hoop voor al deze mensen dat de organisatie besluit dat dit niet de manier is
waarop zij dit jaarlijkse evenement willen afsluiten en dat er volgend jaar een
herkansing komt. Ik denk dat iedereen zo’n besluit kan waarderen.
Misschien
tot volgend jaar!
Lucienne
P.S.
toen we naar buiten gingen stond er een politieagent het verkeer te regelen. Rob
vroeg aan deze man wat er aan de hand was, maar dat wist hij ook niet. Op onze
vraag of de hele stad zonder stroom zat begon hij te lachen: ´Welnee, alleen
deze straat.´