Den
Haag, Koninklijke Schouwburg (Theater van het Sentiment)
28
juni 2007
Voor
de radio opnames van het ‘Theater van het Sentiment’ had ik nog net twee
kaartjes kunnen bemachtigen. Omdat Anita in Den Haag woont, had ik bij haar
afgesproken. Haar man zou ons naar de Koninklijke Schouwburg brengen.
Bij
binnenkomst kregen we een programma boekje in onze handen gedrukt en daarin
konden we lezen dat the Rubettes meerdere malen die avond zouden optreden. Leuk,
want dan wordt het een beetje over de avond verdeeld.
We
waren terug in de tijd; het was 28 juni 1974. Na de opening was het de beurt aan
the Rubettes. Ik zag achter het gordijn al witte schimmen heen en weer gaan, dus
wist dat ze al klaar stonden. Toen het doek op ging werd er letterlijk van Alan
verwacht dat hij hoge noten zou gaan zingen, zijn microfoon + standaard werd
namelijk door het gordijn opgetild en hing in de lucht! Hilariteit alom. Het
doek moest weer naar beneden zodat de microfoon er af gehaald kon worden. Ze
startten met Sugar Baby Love. Het
publiek reageerde erg enthousiast! Het leuke was ook dat tijdens de hele avond
beelden werden getoond van hoe het was in 1974. We zagen een filmpje van the
Rubettes uit 1974 dat tegelijkertijd met het optreden werd getoond.
Na deze opening verlieten de jongens het podium en ging het programma
verder.
De
tweede keer dat ze opkwamen speelden ze twee nummers: Tonight en Juke box Jive.
Keurig in volgorde van de hits zoals ze die in 1974 hadden. Ik wilde natuurlijk
foto’s maken maar op het toneel stonden nogal wat obstakels zoals tafels met
flessen erop, een piano en een bankstel. Ik besloot daarom van mijn plek te gaan
en naar het podium te lopen om wat leuke foto’s te kunnen maken. Vanaf het
trapje naar het podium lukte dat aardig, alleen Mark stond verscholen achter de
flessen wijn. Na deze songs verlieten
ze het podium. Tussendoor genoten we van optredens van Focus, Ivan Heylen en
Peter Koelewijn, uiteraard ook met beelden uit 1974.
Als
afsluiter werden the Rubettes weer op het podium gezet. Nu speelden ze I
can do it. Dat sloeg lekker in. Tenslotte nog You’re
the Reason why, een nummer dat alleen in Nederland een grote hit is geweest.
Hierna toch nog een toegift: Sugar Baby
Love. Normaal spelen ze dit ook als toegift en nu werd er ook aan het
publiek gevraagd om mee te zingen. Iedereen was inmiddels gaan staan en stond
mee te dansen en te zingen, erg sfeervol. Het radio programma was afgelopen en
de presentatoren vertelden dat het over was. Maar het publiek wilde daar niet
aan. The Rubettes waren nog in de buurt en ze werden gevraagd of ze nog een
nummer wilden zingen. Natuurlijk wilden ze dat! Foe
Dee Oh Dee werd ten gehore gebracht. Hierna was het echt over. Ze kregen
alle vier een bos bloemen uitgereikt en verdwenen achter de coulissen. Vanachter
een scherm stond Gino naar mij te wenken. Ik had hem al gezien en we hadden al
gezwaaid, maar hij wenkte dat ik het podium op moest komen. Ik probeerde
duidelijk te maken dat ik niet alleen was en keek achterom. Anita stond
inmiddels achter mij en samen bestormden we het podium, waar de programma makers
elkaar feliciteerden met het succesvolle programma dat ze zojuist hadden
afgerond. We volgden Gino tussen alle kabels en mensen door naar de kleedkamers.
Daar aangekomen troffen we Mick en Mark. Zij deelden een kleedkamer. Ze waren
verrast ons te zien, terwijl ik het gevoel had dat ik tijdens het optreden
oogcontact had gehad met Mick. Hij vroeg daarom ook of ik bij het podium had
gestaan. Toen ik dat bevestigde zei hij “Zie je wel, ik dacht het al, maar ik
kon het niet goed zien.” Zowel
Mark als Mick legde uit dat het lastig is om mensen te onderscheiden in het
publiek omdat het zo donker is. Natuurlijk begrepen wij dat wel. We hebben een
tijdje met ze staan kletsen. Zo vertelde Mark dat hij een Focus fan is en dat
het optreden van Focus een grote verrassing voor hem was. Ook liet hij weten dat
hij Johnny Rep had willen interviewen, maar die was niet komen opdagen. Volgens
Mark had hij laten weten dat hij dacht dat het de volgende dag pas zou zijn. We
stonden lekker te kletsen tot Mick aangaf dat hij eigenlijk een douche wilde
nemen. Daarop verlieten wij de kleedkamer en gingen op de gang staan. Daar
troffen we Alan die iets liep te zoeken, al heb ik nu nog geen idee wat hij
kwijt was. Hij liep al zoekend de kleedkamer in en verdween. John kwam de
kleedkamer uit en zag ons praten met Gino en Mark. Hij reageerde enthousiast
maar liep gelijk weer de kleedkamer in, om er twee tellen later weer uit te
komen met twee bossen bloemen. “For you” zei hij. En hij gaf Anita en mij
ieder een bos. Toen hij even later weer de kleedkamer uit kwam, was hij bepakt
en bezakt om weg te gaan. Hij vertelde dat hij vroeg naar het hotel wilde omdat
hij de volgende dag weer vroeg weg moest. Hij zou smorgens apart van de anderen
vertrekken, die nog even op de after party in de Schouwburg zouden blijven. Nu
moest hij de dame vinden die hun van het vliegveld had gehaald om te vragen of
ze hem alvast naar het hotel wilde brengen. Anita kwam op het idee om hem een
lift te geven. Haar echtgenoot stond
buiten te op ons te wachten, dus die kon John best even bij het hotel afzetten.
John vond het prima. Ik wilde nog wel even Alan gedag zeggen, die hadden we nog
helemaal niet gesproken. Daarna Mark nog even snel een kus en Mick door een kier
van de deur gedag gezwaaid. John liep met ons mee en de dame die hem eigenlijk
naar het hotel zou brengen was blij dat hij een lift kreeg, want haar auto bleek
een eind weg geparkeerd te staan. Ze vertelde welk hotel we hem moesten afzetten
en ze nam afscheid van John. We liepen naar de auto waar mijn zwager stond te
wachten. In de auto hadden we even de gelegenheid om met John te kletsen. Hij
vertelde o.a. dat hij de volgende dag vroeg weg moest omdat hij vanuit Engeland
weer naar Frankrijk moest. Hij had een lange reisdag voor de boeg. Ook zei hij
dat hij blij was dat hij iemand had gevonden om de bloemen aan te geven. Hij zei
dat hij het zonde vindt want ze moeten de volgende dag terug reizen en kunnen
dan eigenlijk niets met die bloemen. “En toen zag ik jullie” zei hij. Toen
ik zei dat wij altijd op het juiste moment opduiken, moest hij dat lachend
beamen. Bij het hotel aangekomen namen we afscheid. Het was nog vroeg dus ik ben
nog even bij Anita wat gaan drinken en wat napraten. Daarna terug naar huis.
Het
was weer ouderwets gezellig en reuze leuk om de jongens weer even gesproken te
hebben. Ik kijk al weer uit naar de volgende keer!
Lucienne