9
mei 2002
Beursgebouw
Na
lang aandringen van mijn broer Rob, kreeg hij mij eindelijk zover dat ik een
keer meeging naar een optreden van the Sweet. Vooral omdat er, behalve the Sweet
ook andere bands zouden optreden zoals Boney M., Middle of the Road en
natuurlijk the Rubettes. In de jaren ’70 was er altijd een soort strijd tussen
Rob en mij, wat betreft muziek. Terwijl ik de plaatjes van the Rubettes
probeerde te luisteren, overstemde hij mijn mono platenspeler met de herrie van
the Sweet. En ondanks dat ik in de jaren daarna the Rubettes ‘ontgroeide’,
is die strijd toch altijd voelbaar aanwezig geweest. En nu was het dan zover.
Rob loopt al jaren de concerten van the Sweet af en heeft daarbij the Rubettes
al vaker live meegemaakt. Waarbij hij naar mij de opmerking had gemaakt dat ze
eigenlijk best goed zijn. Maar dat wist ik natuurlijk allang!
Met
z’n zessen zaten we laat in de middag op een terras te eten. Twee tafels
verder zat the Sweet, binnen zaten the Rubettes. Rob attendeerde mij daarop.
‘Laat die mensen lekker eten’ zei ik. ‘Je gaat ze toch niet lastig vallen
als ze zitten te eten!?’ Gelukkig deed hij een keer wat ik zei.
Ik
was van plan met alle bands mee te zingen. Tenslotte waren het allemaal bands
uit de jaren ’70 met liedjes die ik inmiddels kan dromen. Maar dat viel nog
tegen. Het geluid was slecht. Middle of the Road had daar ontzettend veel last
van en ook Abba Gold was amper te verstaan. Toen the Sweet moest beginnen werd
het een en ander bijgesteld, zodat we de hoop hadden dat het beter zou klinken
dan de rest. We hadden smiddags hun soundcheck gehoord en die klonk goed. Maar
Andy Scott was allerminst te spreken over de geluidskwaliteit.
Als
laatste traden the Rubettes op. Vreemde gewaarwording als je na 28 jaar zo’n
band voor het eerst live ziet! Helaas hadden ook zij te maken met de slechte
geluidskwaliteit. Alhoewel het mij weinig deerde. Ik was eerlijk gezegd verbaasd
over het hele optreden. Had nooit verwacht dat ze nog zo goed zouden spelen. En
vergeleken met het begin van de avond was het geluid een stuk beter (de muziek
trouwens ook!)
Toen
ze klaar waren met spelen, was het ‘back to the ’70’ concert afgelopen. We
zochten onze spullen bij elkaar en maakten ook aanstalten om de zaal te
verlaten. Het was immers al half twee geweest en we moesten nog naar Den Haag
rijden. Rob kwam naar me toe en vroeg
me de CD (met hits, welke ik aan het begin van de avond had gekocht) uit mijn
tas te pakken en mee naar achteren te komen. Ik stond hem nogal verbaasd aan te
kijken. Mijn zusje (Anita) die ook
een CD had gekocht en wel vaker met Rob meegaat naar concerten, deed gelijk wat
hij zei en vroeg of ze mijn CD moest meenemen. ‘Wat gaan we doen?’vroeg ik.
Volgens Rob waren de bandleden nog backstage en konden we naar ze toelopen om de
CD te laten signeren. ‘Doe niet zo stom!’ zei ik, ‘dat vind ik
kinderachtig.’ Anita griste mijn CD uit mijn handen en zei dat zij het wel
voor mij zou vragen. En daar gingen ze, met z’n vijven én mijn CD richting
the Rubettes. Ik stond daar een beetje stom te kijken en bedacht me dat ik me nu
wel in een hele belachelijke positie had geplaatst. Ik, als enige Rubettes fan,
bleef achter terwijl de rest naar ze toe liepen. Ik haalde diep adem en zette de
pas erin om bij ze te komen. Vlak voor we bij the Rubettes naar binnen gingen
graaide in mijn CD weer terug uit Anita’s handen en heb ik inderdaad (hoe
kinderachtig ik het ook vond) een handtekening gevraagd aan Alan, John en Mick.
Mark was in geen velden of wegen te bekennen. Toen ik Alan vertelde dat ik ze nu
voor het eerst live had gezien trok hij een bedenkelijk gezicht. Hij vond dat ik
maar eens moest komen kijken als ze ergens anders optraden, omdat de
geluidskwaliteit van vanavond bar slecht was. Ik zei dat ik dat wel een goed
idee vond. We hebben nog wat staan kletsen, waarbij ik ongetwijfeld stomme
dingen heb gezegd, al was het alleen maar omdat mijn Engels sinds school niet
meer uit de kast geweest is. Het was al laat en Alan liet weten dat ze de
volgende dag weer vroeg op moesten voor TV opnamen in Hamburg. Dus we liepen op
ons gemak naar de uitgang, toen we ineens een wit pak voorbij zagen stuiven.
Daar heeft ongetwijfeld Mark ingezeten, maar voordat we daar erg in hadden was
het ‘pak’ inclusief bewoner al weer verdwenen.
Al
met het was het een leuke ervaring en op de terugweg in de auto hebben
natuurlijk gelijk de (gesigneerde) CD gedraaid. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen
dat ik het optreden van the Sweet reuze vond meevallen. Ik denk dat Rob en ik
eindelijk, na 28 jaar, de ‘strijdbijl’ hebben begraven. En ondanks dat ik
niet van concerten houd, baalde ik er wel van toen Rob mij vertelde dat het
volgende Rubettes concert op 24 augustus zou zijn. Want dat valt in mijn
vakantie. Maar de eerst volgende keer ben ik er zeker weer bij!
Lucienne