24 oktober 2004 

Muziek centrum

Ook deze keer bleek het voor Nannette nog niet mogelijk om mee te gaan. Dus vertrok ik samen met Anita naar Enschede. We hadden het adres van het verblijfhotel doorgekregen dus we bedachten dat we daar wel een hapje konden gaan eten. Even na zessen kwamen we daar aan en al snel bleek dat het restaurant gesloten was. De dame achter de balie was alleraardigst en gaf ons een plattegrondje mee waarop ze had aangetekend hoe we in het centrum konden komen. We mochten zelfs onze auto op de parkeerplaats van het hotel laten staan. Ook bood ze aan de bandleden in hun kamer te bellen, maar dat vonden we wat overdreven. We wisten dat ze de avond ervoor in Duitsland hadden opgetreden, dus het zou ons niets verbazen als ze op dit moment lagen te slapen. We besloten te voet naar het centrum te gaan om daar een gezellig restaurantje te zoeken. Het werd Grieks. Tegen half acht waren we klaar en liepen terug naar het hotel. In de foyer zaten Mark, John en Alan samen met chauffeur René op Mick te wachten. Ik vroeg aan René hoe laat ze zouden gaan rijden. Het was de bedoeling dat ze gelijk weg zouden gaan, maar Mick was er nog niet. Alan grapte dat ze op iemand zaten te wachten, al had hij geen idee op wie. John vroeg of we wilden zitten, er was nog genoeg ruimte op de bank waar hij zat. Toen ik naast hem zat vertelde ik dat Nannette er niet bij is omdat ze een gipscorset draagt en hierdoor niet kan zitten. John was erg begaan met het lot van Nannette, vooral toen ik ook vertelde dat ze ieder moment een oproep voor een operatie kan verwachten. Ook Mark vroeg me of ik haar zijn beste wensen wilde overbrengen. Natuurlijk wil ik dat. René besloot alvast de spullen in de auto te gaan zetten waarop Anita en ik besloten alvast naar het Muziekcentrum te gaan lopen.

Bij binnenkomst waren de Fortunes aan het spelen. We keken in het rond of we nog bekenden zagen, maar tot onze grote verbazing waren er geen fans die we al eens eerder hebben ontmoet. Nadat the Fortunes het podium hadden verlaten, kwam Krijn Torringa de disco verzorgen. Intussen werd alles in gereedheid gebracht voor the Rubettes. John was druk met zijn drumstel en Mark met het keyboard. Alan en Mick waren er niet bij.

Tegen negen uur was het eindelijk zover. Zonder begintune kwamen the Rubettes op. John begon voorzichtig aan Foe-Dee-oh-Dee, maar er kwam geen reactie. Hij improviseerde wat, zodat het niet opviel dat de gitaar van Alan het niet deed. Toen alles leek te moeten werken, ging John weer over naar de intro van Foe-Dee-oh-Dee en kon de rest gelukkig invallen. De soulmedley was een groot succes. Het publiek reageerde uitzinnig. Op dat moment bleken de batterijen van mijn fototoestel leeg te zijn. De reserve batterijen welke het thuisfront in mijn tas had gedaan, bleken ook leeg. O, wat baalde ik!! Ik kon helemaal geen foto’s maken! De paar foto’s die ik heb kunnen maken zijn nou niet bepaald een kwalitatief hoogstandje.Toen Alan zijn pet afzette werd er vanuit de zaal naar hem gefloten. Hij reageerde daar op door trots zijn haar te showen. John vroeg gekscherend aan Alan of hij zijn tanden wel had ingedaan. 

Toen alle instrumenten aan de kant werden gezet en John vanachter zijn drumstel te voorschijn kwam, ging ik er vanuit dat ze After the Goldrush gingen zingen. Maar tot onze grote verbazing kregen we een nieuw ingestudeerde a-capella medley te horen van o.a. Why do fools fall in love, Teenager in Love en Happy days. Tijdens deze medley liet John horen hoe hij zijn stem op verschillende manieren kan gebruiken. Hij gaf een hoge versie van Why do Fools Fall in Love te horen, terwijl hij even later een lage bas ten gehore gaf. Het klonk erg leuk, maar je kon duidelijk horen dat ze nog niet helemaal op elkaar zijn ingezongen. Tina, die samen met haar man en zoon uit Duitsland waren over gekomen, moest ook vreselijk lachen om deze act. Natuurlijk hebben we er alle vertrouwen in dat het helemaal goed gaat komen. Na deze medley werden de instrumenten weer ter hand genomen en kregen we Juke Box Jive te horen. Plotseling zag ik John een drumstick weggooien. Hij moest zich even behelpen met één drumstick, terwijl hij een nieuwe pakte. En ineens was het tijd voor Sugar Baby Love. Anita en ik keken elkaar vragen aan: we hadden tijdens de voorbereidingen gezien dat er vier drums op het podium werden gezet en nu zouden we dan niet de drumact te zien krijgen? Dit was (na de lege batterijen) een grote teleurstelling voor me. Ik ben gek op drums en geniet iedere keer weer ontzettend van deze act. Toen het publiek na Sugar Baby Love “we want more” bleef roepen, liep John naar de microfoon en vroeg of ze inderdaad nog meer wilden. Hij vertelde dat ze nog iets voor ons in petto hadden: de drumact! Terwijl de drums werden geïnstalleerd liet John weten dat ze deze act tot het laatst bewaren omdat ze na het spelen ervan helemaal op zijn. Hij warmde het publiek weer op met de Gauranga mantra waarna de eerste slagen op de drums volgden. Degenen onder jullie die ooit deze act hebben mogen aanschouwen, weten wat een geweldig spektakel dit is. Het publiek reageerde wild! Op het verzoek van John om mee te klappen met het ritme werd dan ook enthousiast gehoor gegeven. Letterlijk een daverend einde van de show. Toen de jongens het podium verlieten, liep John naar zijn drumstel en pakte de weggegooide drukstick van de grond. Deze bleek gebroken te zijn. Hij gaf er een kus op en gooide hem het publiek in. Natuurlijk graaide ik ook in de lucht, maar helaas kon ik er niet bij.

Na afloop liepen Anita en ik naar de foyer waar Tina inmiddels met merchandise stond. We vroegen ons af of alleen Alan zou komen om handtekeningen uit te delen, of dat de rest zich ook nog zou laten zien. Maar eigenlijk wisten zowel Tina als ik daar wel het antwoord op. Alan werd onder begeleiding van twee bewakers naar de foyer gebracht waar hij achter de merchandise tafel plaats nam. Hij heeft aardig wat handtekeningen moeten uitdelen, op CD’s, petjes, foto’s, zelfs op handen! Hij vroeg mij of ik in de zaal wilde laten omroepen dat hij nu in de foyer stond. Maar in de zaal aangekomen bleek dat alle microfoons al waren ontkoppeld. Dat feest ging dus niet door. Rond half elf vond hij het mooi geweest en ging hij terug naar de kleedkamer. Anita en ik vonden het ook mooi geweest. We hadden nog een reis van twee uur voor de boeg en het vooruitzicht dat ik de volgende dag moest werken. Maar ook met de wetenschap dat over vier weken de Nederlandse tour begint. We zullen de jongens dat twee weken lang iedere dag zien……. (Behalve Nannette die rond die tijd in het ziekenhuis wordt opgenomen).

Lucienne

 [Concert verslagen][start]