18 oktober 2003 

Oktoberfeesten

Wij hadden van Jos de info gekregen dat The Rubettes al rond half elf op het podium zouden staan, dus dachten we een “vroegertje” te hebben deze avond. Dat viel achteraf toch best nog tegen, zeker gezien de reistijd, maar voor je favoriete band moet je wat overhebben vinden wij. We hadden rond een uur of acht in het hotel afgesproken. Na een  drankje besteld te hebben, kwam Agnes, de vriendin van Mark naar beneden.Ze vond het leuk ons weer te zien en kwam aan ons tafeltje zitten voor een babbeltje. Ze komt zo vaak ze kan met de band mee en kon ons dus heel wat maffe “on the road” verhalen vertellen. Na een poosje kwamen ook de bandleden naar beneden druppelen en er werd druk gekletst. Alan zei dat hij altijd in de war raakt van het aantal welkomstkussen wat in elk land gebruikelijk is, dus zei hij het maar het liefst op z’n Frans te doen. Vier kusjes, en dan vooral niet naast, maar op de wang! Rob koos toch liever voor een stevige hand en een klap op zijn schouder. Alan gaf ons een uitdraai van een internet pagina, waar hij nogal verontwaardigd over was, en terecht. Via deze site kon men kaarten bestellen voor een Seventies concert met onder anderen The Rubettes Featuring Bill Hurd (dus niet de echte Rubettes). Ze hadden daar de onvergeeflijke fout gemaakt om er een foto van Alan boven te zetten. Begrijpelijk dat hij zich daardoor nogal in zijn wiek geschoten voelde. (Overigens vond hij wel dat het een mooie foto van hem was). Ook was er nog het gedoe met het profiel van Mick. Wij hadden Alan een paar dagen van tevoren een  mailtje gestuurd om hem te vragen om er bij Mick nog eens op aan te dringen dat hij beloofd had het profiel ingevuld en wel mee te brengen, dit onder de bedreiging dat we, als hij zijn belofte weer niet nakwam, de lelijkste foto die we van Mick konden vinden op onze site zouden plaatsen.. Meteen kregen we van Alan het antwoord dat we beter een blanco profiel mee konden brengen, omdat Mick NOOIT doet wat hem wordt gezegd! Toen Rob hem er op aansprak, lachte Mick een beetje schaapachtig en beloofde na het concert het profiel in te vullen. Ik had zelf zoiets van eerst zien en dan geloven… Mark plofte op een barkruk en vroeg wat wij zoal de laatste weken hadden meegemaakt. Een soort omgekeerd interview dus. Zijn eigen nieuws wordt natuurlijk regelmatig op zijn site gemeld. Desiree (de chauffeur van de band) begon iedereen te verzamelen om de bus in te gaan. Agnes en wij zouden er in onze eigen auto’s achteraan rijden. Bij de tent aangekomen ontstond er bij de medewerkers van de organisatie enige verwarring waarom één band met drie voertuigen arriveerde, maar dit was van tevoren al met Hans (organisator) besproken en de arme sloeber die de toegang regelde was helaas niet door hem op de hoogte gesteld. De bandleden waren vanaf dat moment druk met de voorbereidingen, wat ons de kans gaf om met deze en gene een babbeltje te maken. Het was ijskoud buiten! Jos verwelkomde ons en zei dat er helaas geen plek op het podium was voor mijn rolstoel, maar dat we via de zij ingang naar binnen konden en zo voor de dranghekken konden zitten. Hij kwam wel drie keer zeggen dat we toch naar binnen moesten gaan om geen kou te vatten, maar wij hadden het buiten veel te erg naar onze zin. Pas toen de band bijna opging, zochten wij ons plekje binnen op. John stelde zijn drumkit nog even bij. Een komisch gezicht, want hij had zijn witte stagepak al aan, met daaroverheen een wollen vest met capuchon. Hij leek zo wel wat op een monnik. Eindelijk werd de band aangekondigd door Hans. De tape met de begintune startte, John begon te drummen en…. Alan’s gitaar weigerde! Terwijl er koortsachtig aan dit probleem gewerkt werd, zat er voor John niets anders op dan in plaats van met Foe Dee O Dee te beginnen, een lange drumsolo weg te geven, iets wat wij helemaal niet erg vonden. Maar het duurde zo lang, dat op zeker moment zelfs John uit- geïmproviseerd was. Terwijl wij Alan steeds roder zagen aanlopen van ergernis, kreeg John het voor elkaar om de hele tent Tulpen uit Amsterdam mee te laten zingen, wat zeer stemmingsverhogend werkte. Eindelijk was het probleem de wereld uit, slechts tijdelijk zou later blijken. De show kon van start. De gitaar bleef wat kleine kuren vertonen, maar daar had volgens mij vrijwel niemand erg in. Toen ze aan het a capella gedeelte toe waren zette Alan met duidelijke opluchting zijn gitaar een poosje aan de kant. Het was weer even lastig om het publiek rustig te krijgen voor After The Goldrush, maar toen zij Barbara-Ann inzetten kon iedereen weer lekker meebrullen en dat werd dan ook luid en duidelijk gedaan. De Taiko drumact ging er in als koek. Het is voor ons te merken dat ze daar nog steeds goed op oefenen, want hij wordt elke keer beter. Wat mij betreft zouden ze hier de hele avond mee mogen vullen. Het leuke was dat wij de drumact voor de eerste keer van voren zagen en zo is goed te zien hoe John de jongens er doorheen coacht. Het begint redelijk rustig maar zodra het echte geweld losbarst hoor je het publiek er helemaal in meegaan. De Taiko act is een prachtige interactie met het publiek. Doordat John iedereen van tevoren ophitst met de Mantra “GAURANGA!!!”, hoor je tijdens elke stilte van de drums deze kreet door het voltallige publiek brullen. Na deze act zat er voor Alan niets anders op; hij moest zijn onwillige gitaar weer ter hand nemen. Eerst moest er helaas nog wat door de roadies aan gesleuteld worden. John, alert als hij tijdens elke show is, bleef voor zijn microfoon staan, zodat er geen gat zou vallen. Hij ging zover dat hij de eerste regels van drie kleine kleutertjes in onverstaanbaar Nederlands zong! Kort hierna konden ze de Sha Na Na Song inzetten, aangekondigd door Alan als een nummer van hun eerste album, terwijl hij nu toch zou moeten weten dat het nummer van hun tweede elpee afkomstig is! Desalniettemin was het een enorm succes. Soms doet een zaal helemaal niet mee, maar deze keer was het een grote kakofonie. Ook de soulmedley liep als een trein. Na de Jukebox Jive nam de band afscheid en ging het podium af. Elke rechtgeaarde fan weet natuurlijk dat ze dan Sugar Baby Love nog tegoed hebben, dus het “We want more “ klonk luid en duidelijk. Alan werd op de rug van Hans Horne het podium weer opgedragen, wat er zeer komisch uitzag. Maar na dit nummer was het echt over. Alan attendeerde het publiek op Gino (die inmiddels de tassen met merchandise  uitpakte) en beloofde dat ze nog terug zouden komen om handtekeningen uit te delen. Uiteindelijk gingen alleen Alan en Mark de zaal nog in. John is na een optreden zo uitgeput dat je echt niet van hem kunt verlangen dat hij ook nog eens achter een tafel gaat staan kwebbelen, ik hoop maar dat iedereen daar begrip voor op kan brengen. En wat Mick betreft, dat hij niet meer kwam opdagen was onze schuld. Wij hebben hem bijna letterlijk op een stoel vastgebonden en hem het profiel in handen gedrukt. Hij kreeg niet eens de kans om zich eerst om te kleden. Ga dus snel achter zijn button kijken, want EINDELIJK hebben we alle profielen erop staan! Wij wachtten beleefd buiten tot iedereen behalve Mick zich had omgekleed voor we gedag gingen zeggen, want de kleedruimte was te klein voor meer dan vier mensen om hun kont te keren. Dit leverde ons een standje van Alan op: “Voortaan komen jullie gelijk naar binnen, dan kunnen we nog heel even  kletsen, want zo staan jullie hier kou te vatten!”. Hij voegde eraan toe dat het wat hem betreft een zeer moeizaam concert was, door die gitaarperikelen. Ik zei dat ik het juist grappig vond, het toont juist hun improvisatietalent, ja toch? Eerst begreep hij me verkeerd en dacht dat ik leedvermaak had. Ik kon nog net op tijd uitleggen wat ik bedoelde voor hij me gewurgd zou hebben. Toen beloofde hij het voortaan altijd zo te doen en we namen lachend afscheid -ook van de andere bandleden- en vertrokken met een voldaan gevoel naar huis.

Rest mij nog een aantal mensen hartelijk te bedanken voor deze zeer geslaagde avond: allereerst natuurlijk Alan, John, Mick en Mark, vervolgens Golden Music Events en last but not least Hans Horne en zijn organisatieteam, die deze avond mogelijk hebben gemaakt

Nannette

[Concert verslagen][start]