16 augustus 2003

Haghorst spektakel

Na gelukkig niet al te lang wachten na Veghel, konden we de jongens weer in hun volle glorie aanschouwen in het plaatsje Haghorst bij Hilvarenbeek. Wij hadden met Jos Boekhout afgesproken dat we rond een uur of tien in het hotel aanwezig zouden zijn, zodat we met de band mee naar de locatie konden en zo meteen van parkeer- en backstagepasjesproblemen verlost waren. Bertrand Verhelst, de organisator gaf hier zijn volledige medewerking aan. Er zouden zelfs een aantal sterke kerels klaar staan om mij met rolstoel en al het podium op te hijsen, zodat ik de best mogelijke plek had. In alle commotie van de avond zijn we Bertrand helemaal misgelopen, maar bij deze willen we hem toch alsnog hartelijk danken voor zijn vriendelijkheid.

In het hotel aangekomen liepen we meteen Desiree (de chauffeur) tegen het lijf. Zij stond op het op het punt om naar de locatie te rijden om het een en ander voor te bereiden en we spraken af dat wij en de band elkaar rond kwart voor elf in de lobby zouden treffen om gezamenlijk naar de locatie te gaan. Een hapje en een drankje later kwam John naar beneden, die blij verrast was ons daar aan te treffen. Hij begroette iedereen en kwam toen naast mij zitten om even rustig te kunnen praten. Op de een op andere manier voelde hij aan dat het met mij slechter ging dan de vorige keer en voor ik er zelf erg in had, gooide ik het hele verhaal eruit, terwijl ik niet de gewoonte heb om tegen Jan en Alleman over mijn conditie te praten. John luisterde en stelde een paar zeer gerichte vragen. Inmiddels had de rest van de band ook zijn opwachting in de bar gemaakt, maar dat ging allemaal een beetje langs mij heen omdat ik zo diep met John in gesprek was. We werden onderbroken omdat het echt tijd was om te vertrekken en John zei, “we spreken elkaar zo nog verder”. Wij reden met onze auto achter de bus aan, die stopte bij het eerste het beste benzinestation. Niet om te tanken, maar Mick wilde een kleine snack kopen voor na de show. Met zijn armen volgeladen kwam hij naar buiten. Hij had genoeg ingeslagen om een klein leger van te voeden! Binnen tien minuten hadden we de locatie bereikt. Het bleek een feesttent met als kleedkamer een portacabin te zijn, maar dat hadden we al verwacht. Vanuit de tent klonk een enorm kabaal, de stemming zat er dus al aardig in. Het terreintje tussen de tent en de kleedkamer leek voor mij met mijn rolstoel wel een soort stormbaan (grote en kleine hobbels en pollen gras), maar gelukkig werd ik al na een minuut of vijf door John naar binnen geroepen. Hij had inmiddels een heleboel informatie voor mij op papier gezet en gaf me een aantal leefregels waarnaar ik langzaamaan zou moeten proberen toe te groeien. Verder had hij een zeer inspirerende verklaring voor mijn ziekte, die me ongetwijfeld zal helpen om het allemaal beter te verdragen. Hij drukte me op het hart hem vooral op de hoogte te houden en beloofde thuis meteen op zoek te gaan naar wat lees- en luistermateriaal voor me. Dat hij voor dit alles zo uitgebreid de tijd nam vlak voor hij een enorme inspanning op het podium moest leveren, vond en vind ik op zijn zachtst gezegd bewonderenswaardig. Het bewijst maar weer wat een bijzonder mens hij is! Inmiddels had Alan Rob voor de gek staan houden door met een stalen gezicht te verklaren dat hij de video die we ze de laatste keer hadden gegeven niet had bekeken. Later gaf hij lachend toe dat hij hem natuurlijk helemaal gezien had en ook nog in een deuk had gelegen om een paar grappen die we erin hadden verwerkt. De andere bandleden vielen hem onmiddellijk bij dat ze er ook van hadden genoten. Mick, die alvast aan zijn ‘kleine’ snack was begonnen, kwam op zijn knieën voor me zitten om me eens lekker te knuffelen en ook Alan en Mark wilden nog even zoenen voor we de kleedkamer uitgebonjourd werden zodat ze zich konden gaan omkleden.

Toen Mark in zijn stage kloffie naar buiten kwam hebben we hem er even op attent gemaakt, dat ze er deze keer echt NIET uitzagen. Zwarte broek, wit jasje afgezet met rood satijn en daaronder het nieuwe T-shirt. Hij was het wel met ons eens dat het potje was, maar alle andere stage kleding lag bij de stomerij. Hij zei dat als ik het podium op wilde ik nu moest gaan, want ze zouden elk moment beginnen. Met vereende kracht werd ik met stoel en al een lastig trapje opgehesen. De rest was een eitje omdat er een helling was gemaakt waar ik met een noodvaart op kon racen. Even voelde ik me wat ongemakkelijk omdat ik midden in een spotlight zat en dus min of meer deel uitmaakte van de show. En ik zat daar natuurlijk ook nog als eerste. Gelukkig kwam de band al snel op en viel ik helemaal niet meer op. Ik kon dus naar hartelust meezingen, geen hond die nog oog voor mij had, behalve Mick, die gedurende de hele show geintjes met me liep te maken. Ook Alan kwam een keer met een gemene grijns op me afgehuppeld, maar hij liet het bij een paar rare smoelen en ging toen weer terug naar zijn plek. De hits en de soulmedley gingen er weer in als koek bij het publiek. Er werd gehost en meegeblérd. Helaas ging het bij After the Goldrush weer mis. Dit publiek had zich al een hele avond vol laten lopen en wilde uit zijn bol en dat gaat nu eenmaal niet op een zo gevoelig nummer. Ik sloot me voor alle herrie af en heb met tranen in mijn ogen geluisterd naar de prachtige uitvoering die ze van dit nummer geven. De drumact die volgde was natuurlijk spekkie voor ieders bekkie. Ik had wel te doen met Mark. Zijn drum verschoof steeds en wat hij ook probeerde, dat ding bleef over het podium glijden. Het mooiste was de blik in de ogen van John. Deze act is natuurlijk zijn kindje en hij geniet er ook duidelijk met volle teugen van. Nou, wij ook, van ons hadden ze nog een uur zo door mogen gaan. Toen de drumact voorbij was wilde Alan zijn jasje weer aantrekken, maar hij pakte per ongeluk die van Mick. Daar stond hij, met mouwen die tot op zijn knieën hingen! Grote hilariteit bij de band, ze hadden het deze avond duidelijk erg naar hun zin. Na Jukebox Jive verdwenen ze om als encore natuurlijk Sugar Baby Love te spelen. Zo hadden we natuurlijk wel de Sha Na Na Song gemist! Later legde Alan uit dat John het niet meer trok. Het was ook aan hem te zien, tijdens het spelen zag ik soms letterlijk de stoom van zijn rug af komen. Bij het verlaten van het podium kreeg ik een ‘heerlijke’ zweterige zoen van Mick. Wij lieten de band even met rust in de kleedkamer om op adem te komen en zich om te kleden. Zo hadden we mooi de gelegenheid om met een aantal van jullie een babbeltje te maken. Wij vinden het heel leuk dat er al iets van een groepsgevoel onder jullie begint te groeien. Ook bleek dat onze website zeer goed bezocht wordt, door sommigen zelfs dagelijks. Mark en Mick kwamen na een poosje naar buiten om foto’s en handtekeningen uit te delen. Mark vroeg of wij deze foto al hadden, dat bleek niet het geval. “Zal ik mijn handtekening erop zetten?” Vroeg hij, waarop Lucienne antwoordde: “Nee dank je, ik heb hem liever zonder al dat geklieder erop.” De uitdrukking op zijn gezicht sprak boekdelen. Natuurlijk zijn wij al rijkelijk voorzien van handtekeningen, maar een fan die geen handtekening wil is in hun ogen natuurlijk toch een rariteit. Toen de jongens weer naar binnen gingen werden wij mee uitgenodigd om nog wat te drinken. John lag letterlijk helemaal voor pampus. Hij had zich in een dikke warme trui gerold en lag op de grond te dommelen. Hij was alleen bereid overeind te komen om een groepsfoto met ons erbij te maken, maar daarna kroop hij weer lekker in zijn hoekje. Met Alan hebben we het over de setlist gehad, dat het toch zo jammer is dat men op dit soort locaties geen oor heeft voor gevoelige nummers als After the Goldrush. Hij was het roerend met ons eens en werkt aan plannen voor een theatertour waar dit soort nummers beter tot zijn recht komt. Met Mick doken we een beetje zijn verleden in. In een vroeg stadium speelde hij in the Tremeloes. Toen ze een keer zaten te brainstormen over een nieuwe single stelde hij voor om Silence is Golden op te nemen. Echter, tegen de tijd dat ze dat eindelijk op de plaat gingen zetten had Mick de band net verlaten. “Vond je dat niet ontzettend frustrerend?” Vroeg ik, waarop Mick op zijn eigen filosofische manier antwoordde met:”That’s life, my gal”. Mark zag er na zijn vakantie in Griekenland akelig bleekjes uit vond ik. Hij legde uit dat hij erg snel verbrandt en zich dus de hele vakantie met factor 39 had ingesmeerd. Op een dag was hij een klein plekje op zijn buik vergeten en hij beweert bij hoog en bij laag dat dit plekje nu, twee maanden later nog zeer doet. Kleinzielig? Ik zeg niks! Na nog een half uurtje kletsen en gekheid maken, begon iedereen wat witjes weg te trekken en naar onze warme bedjes te verlangen. Wij hadden nog een rit van anderhalf uur voor de boeg. Er werd nog even uitgebreid met knuffels en kussen afscheid genomen en toen vertrokken wij richting huis en de jongens naar hun hotel. Op weg in de auto hebben we natuurlijk nog wat na zitten praten en waren het er alle vier over eens dat het een stel geweldig aardige gasten is en dat we ons eigenlijk bevoorrecht voelen dat we dit voor ze mogen doen. Nu maar weer wachten tot 18 oktober!

Nannette  

[Concert verslagen][start]