Van zaterdag 20 november t/m donderdag 2 december zijn the Rubettes samen met Sailor door Nederland gereisd om hun 30 jarig jubileum te vieren. Mij is gevraagd om tijdens deze tour de merchandise voor beide bands te verzorgen. Ik heb mijn dagelijkse belevenissen in een speciaal dagboek vastgelegd, welke jullie hieronder kunnen lezen. Hopelijk beleven jullie net zo veel plezier aan het lezen van dit dagboek als ik heb gehad aan het schrijven ervan. 

Lucienne

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zaterdag 20 november 2004,       Egmond aan Zee (hotel Zuiderduin)

We hadden afgesproken dat we om 18.00 uur in hotel Zuiderduin zouden zijn, om daar met iedereen te eten. Het bleek dat niet iedereen tegelijk aan tafel ging. Sailor zat al aan tafel, the Rubettes hadden we nog niet gezien. Toen wij klaar waren met eten kwamen ze binnen en met Alan sprak ik af dat we na hun sound check de merchandise zouden regelen. Alan had alle spullen in zijn auto en vroeg aan (mijn broer) Rob of hij hem wilde helpen met uitladen. Omdat Nannette niet mee kon met deze tour, zou mijn zusje Anita me helpen.

Inmiddels had ik kennis gemaakt met Pascale. Met haar mail ik al bijna twee jaar maar we hadden elkaar nog nooit ontmoet. Ze was speciaal voor dit optreden vanuit Frankrijk naar Egmond komen rijden.We zetten onze spullen in de kleedkamer en namen met Alan alles door. Tijdens de show heeft Rob alle spullen naar de tafel gebracht, zodat Anita, Pascale en ik nog even van de show konden genieten. Ik was blij te horen dat After the Goldrush  weer werd gezongen. Ook Ooh La la werd  gespeeld. De jaren vijftig medley klonk fantastisch! Na de drumact zijn we alvast naar de verkooptafel gegaan om alles uit te stallen. Pascale had wat solo CD’s van John die ze wilde verkopen, dus kwam ze bij ons staan.

Na afloop van het optreden kwamen alle vier de bandleden naar de merchandise tafel om handtekeningen uit te delen. Dit zorgde voor een nogal hectisch moment. Maar het was wel heel leuk.

Ik had met Alan afgesproken dat ik tijdens de tour alle spullen bij me zou houden en het steeds weer mee zou nemen. Dit betekende dat we na afloop alle dozen en zakken in Rob’s auto hebben gepropt. Het was me al gelijk duidelijk dat we dit iets beter georganiseerd moesten gaan aanpakken.

Ik nam afscheid van Pascale. Toen ik thuis kwam was ik gebroken! En dit was pas de eerste avond! Ik kroop om half vier mijn bed in, doodmoe….

Zondag 21 november 2004          Vlaardingen  (theater van Vlaardingen)

Het was vandaag voor het eerst dat we de band in een theater zouden zien optreden. We hebben een beetje moeten zoeken in Vlaardingen, maar we waren nog net op tijd voor het eten. Sommigen zaten al aan tafel, anderen waren nog in de zaal bezig. Het diner werd geserveerd in de foyer van het theater. We zaten allemaal aan kleine tafeltjes. Mark en zijn vriendin kwamen bij ons zitten. We hebben tijdens het eten gezellig met ze zitten kletsen.

Na het diner gingen de bands sound checken. Voor de merchandise hadden we de beschikking over een enorme halfronde balie die aan de onderkant open was. Via een tv konden we de show van Sailor een beetje volgen. Al was het lastig te zien op zo’n klein scherm en van een aardige afstand.Toen the Rubettes gingen spelen, zijn we toch maar even de zaal in gegaan om daar een stukje van mee te maken. Het was heel vreemd om iedereen op z’n stoel te zien blijven zitten tijdens het optreden. Voor velen was dit dan ook heel moeilijk vol te houden want die begonnen te dansen. Wat me wel gelijk opviel is dat iedereen stil was tijdens After the Goldrush. Dit nummer is dus heel geschikt om in een theater te zingen.

Ook nu kwam de band na afloop achter de balie, alleen John had ik nog niet gezien. Het was al behoorlijk druk toen ik hem ergens tussen het publiek zag worstelen om er doorheen te komen. Ineens liet hij zich op de grond vallen en kroop rond, blaffend als een hond. Mensen keken op want niemand begreep wat er gebeurde. John kroop zo onder de balie door en ging daar weer rechtop staan. Dit zorgde voor de nodige hilariteit! Veel mensen wilden ook met de band op de foto en daar was ook alle gelegenheid voor.

Toen al het publiek weg was kwam John bij ons vragen of er klachten waren gekomen dat er een hond aanwezig was. Hij vroeg of er mensen hadden geklaagd dat ze in hun kuiten gebeten waren. Ik zei dat ik wel iemand heel hard had horen gillen. Hij liep lachend weg. 

Maandag 22 november 2004       Arnhem (Musis Sacrum)

Anita en ik hadden besloten om deze avond in het hotel te overnachten, omdat we de volgende dag naar het noorden moesten rijden. We hoefden dan de volgende dag niet weer vanuit Den Haag te vertrekken. We moesten dus eerst inchecken. Snel onze spullen in de kamer gezet en toen op weg naar Arnhem. Toen we beneden in het hotel waren zagen we Alan, John en Mark naar de auto lopen. Ze moesten nog op Mick wachten. Wij gingen alvast rijden. Eenmaal in Arnhem aangekomen bleek dat de weg welke we moesten hebben was afgesloten. We bleven in het centrum steeds rondjes rijden. Erg lastig als je er niet bekend bent. We zijn ergens rechtsaf gegaan in de hoop op de bestemming aan te komen, maar hebben uiteindelijk een uur door Arnhem  gereden voor we bij het Musis aankwamen. Daar zat iedereen al aan tafel en Alan vroeg verbaasd waar we bleven omdat wij eerder vertrokken waren dan zij. Ze hadden inmiddels al de soundcheck gedaan!

Rob was er ook. Hij had smiddags Nannette naar het ziekenhuis in Zevenaar gebracht. Omdat Zevenaar niet ver van Arnhem is en the Rubettes pas om 22.00 uur op hoefden, is de hele band bij Rob in de auto gestapt en met hem naar het ziekenhuis gereden om Nannette sterkte toe te wensen. Ze werd de volgende dag  geopereerd. In het ziekenhuis hebben ze haar lievelingsnummer gezongen. Zelfs Rob moest bekennen dat dit erg indrukwekkend was.

Gelukkig waren ze op tijd terug voor het optreden. Voordat ze Tonight gingen spelen zei Alan door de microfoon dat ze dit nummer opdroegen aan Nannette, een fan die op het punt staat een zware operatie te ondergaan.

Na het optreden heb ik nog even met Alan gesproken over hun ziekenhuis bezoek aan Nannette en hij vertelde dat hij haar erg dapper vindt en hoopt dat de operatie uiteindelijk het beoogde effect zal hebben. Dat hopen we natuurlijk allemaal.   

Bericht van Nannette: “Rob had buiten mijn medeweten geregeld dat de jongens mij savonds in het ziekenhuis kwamen opzoeken. Je kunt je dus voorstellen dat de verrassing groot was toen om kwart over zeven de deur openging en ineens the Rubettes aan mijn ziekenhuisbed stonden. Alan had een T-shirt bij zich waar alle jongens een leuke boodschap op hadden geschreven. We hebben een half uurtje gezellig gekletst en als afsluiting hebben ze op mijn verzoek After the Goldrush voor mij gezongen. Toen ze hierna vertrokken klonk er op de gang een verdacht geritsel en schoten er overal witte schimmen weg.

De volgende dag op de O.K. ben ik onder narcose gegaan terwijl ik zelf After the Goldrush lag te zingen, je kunt je dus voorstellen dat ik heerlijk heb geslapen.” 

Dinsdag 23 november 2004         Drachten ( de Lawei)

We hadden slecht geslapen in het hotel. Als ik drie uur geslapen heb, is het veel. Anita en ik kwamen tijdens het ontbijt tot de conclusie dat het eigenlijk best wel een zwaar leven is wat de jongens hebben; wij zijn na één zo’n nacht helemaal gebroken, terwijl zij niet anders doen dan steeds in hotels slapen. John zat met Grant (de drummer van Sailor) te ontbijten, we hebben die twee maar niet gestoord. Toen Mark ons zag zitten kwam hij vragen hoe het met  ons ging. Ik vertelde hem dat ik niet goed slaap in een vreemd bed. Anita sprak haar respect voor hun uit waarop Mark liet weten dat ze er inmiddels aan gewend zijn.

Om te voorkomen dat we weer op het laatste moment aan tafel zouden aanschuiven, vertrokken we bijtijds naar Drachten. We kwamen tegen half vier bij de Lawei aan. Nu konden we op ons gemak het theater verkennen en van het personeel kregen we alle medewerking om onze spulletjes een beetje leuk uit te stallen. Toen het tijd was om aan tafel te gaan, waren the Rubettes nog steeds niet gearriveerd. Het bleek dat ze verdwaald waren. Tegen half acht kwamen ze binnen en konden ze in de artiesten foyer snel wat eten. Volgens Mark waren ze via Kroatië gereden.... Tijd om te sound checken was er niet meer, omdat Sailor om 20.00 uur op moest.

Alan had die ochtend zijn vrouw van schiphol gehaald en kwam haar aan ons voorstellen. Ze blijft er een paar dagen bij.

Omdat van buitenaf de zaaldeuren niet open kunnen, ben ik vanaf het podium naar de show gaan kijken. Anita bleef bij de spulletjes. Ik stond tussen de coulissen en had een mooi uitzicht op de band en een deel van het publiek. Toen John mij zag staan vroeg hij of ik zijn handdoek uit de kleedkamer wilde pakken, die was hij vergeten. Inmiddels waren ze begonnen met het spelen van Ooh La La  toen ik het toneel op moest om die handdoek bij hem neer te leggen. Gelukkig ging dat goed, want het is echt iets voor mij om midden op dat toneel op mijn gezicht te gaan!

Toen ze Juke Box Jive gingen spelen wist ik dat het eind van de set in zicht was dus liep ik alvast terug naar Anita. Terwijl ze Sugar Baby Love speelden  bedacht ik me dat het eigenlijk best een korte set was. Toen we dachten dat de zaal leeg zou gaan lopen, hoorden we ineens de soul medley! Nog een toegift dus, dit had ik nog niet eerder meegemaakt. Na afloop van de show kwamen ze alle vier weer bij ons staan om handtekeningen uit te delen. John vroeg gelijk of we al iets van Nannette hadden gehoord. Maar ze was die middag geopereerd en ik had Rob nog niet gesproken.

Nadat we alles hadden opgeruimd en ingeladen in de auto, gingen we nog even gedag zeggen. Ook de bandleden stonden op het punt van vertrekken en weer vroeg John of we toch zo snel mogelijk wilden laten weten hoe het met Nannette gaat. Ik beloofde hem contact met Rob op te nemen en ze donderdag alle informatie te geven.

Donderdag 25 november 2004                 Terneuzen (Schelde theater)

Bij aankomst in Terneuzen konden we niet bij het theater parkeren. Zo leek het tenminste. Ik had mijn auto ergens op een parkeerplaats neergezet en we moesten maar even kijken hoe we de spullen, welke we (nog) niet in één keer mee konden nemen, in het theater kregen. Want het was best een eindje lopen vanaf de parkeerplaats. Toen we binnen waren was er iemand van het Schelde theater zo vriendelijk om een hek te openen zodat we onze auto binnen kwijt konden. Dat scheelde een hoop geloop. We brachten de spullen gelijk naar de kleedkamer en konden inmiddels aan de maaltijd. Sailor had de soundcheck al gedaan en the Rubettes waren bijna klaar. Er stond een grote tafel in de foyer waar we met de meesten aan konden eten. Maar niet iedereen zat op het zelfde moment te eten, dus het ging allemaal prima.

Na het eten sprak ik met John over zijn solo CD’s en over zijn dochter Pia, die ook een paar prachtige CD’s heeft gemaakt. Uit dit gesprek bleek maar weer eens hoe trots hij op haar is! (en terecht!)

Vandaag besloten Anita en ik eens een kijkje te gaan nemen tijdens de show van Sailor. We hadden al die dagen nog geen gelegenheid gehad om een stuk van de show te zien. Eerlijk gezegd wisten we nog niet eens wie wat deed in de show. We wisten van te voren natuurlijk wel dat we niet de hele show konden zien, maar wat we er van gezien hebben was best leuk.

Toen the Rubettes gingen spelen zijn we ook weer in de zaal gaan zitten. Vooral de drumact is iets wat we niet willen missen. Tijdens het eten had Anita aan Alan verteld dat we inmiddels de hele drumact uit ons hoofd kennen. Alan zei ook dat het net als een lied is. Toen John het publiek wilde opwarmen met zijn Gauranga mantra, zaten Anita en ik heel hard mee te roepen. Zó hard, dat we er zelf van schrokken, omdat er verder niet veel reactie uit de zaal kwam. John zei ook dat hij alleen achterin wat hoorde, maar dat de mensen vooraan ook mee moesten doen. Uiteindelijk kreeg hij (uiteraard) de hele zaal mee. Alan’s drumstick brak tijdens het spelen in tweeën waardoor Mick bijna dubbel lag van het lachen. John gaf Alan snel een andere, zodat de act door kon gaan. Na de drumact zijn Anita en ik de zaal uit geslopen om te beginnen met het opbouwen van de tafel. Na afloop van de verkoop en de handtekeningen sessie bleef John nog even met ons praten. We hadden het over de drumact en ik vertelde hem dat wij heel hard Gauranga hadden geroepen. Hij keek ons verbaasd aan en vroeg; “Waren jullie dat?” waarop hij heel hard in lachen uitbarstte. Hij vertelde dat hij van achteruit de zaal hard had horen roepen, maar hij had geen idee dat wij dat waren. Hij vond het prachtig!

Toen we na afloop alles hadden ingepakt en weggingen, zagen we de auto van Alan ook wegrijden. Alleen gingen zij de hele andere kant op! Ik probeerde nog met lichtsignalen duidelijk te maken dat ze verkeerd reden, maar ze hadden niet door dat ik het was. De volgende dag vertelden de jongens van het geluid dat ze die avond wel drie keer door the Rubettes zijn ingehaald. Ik ben nog vergeten te vragen hoe laat ze uiteindelijk in het hotel zijn aangekomen.

Vrijdag 26 november 2004           Rijssen (discotheek Lucky)

Ook vandaag hebben Anita en ik ons eerst ingecheckt in het hotel. Omdat we een voorgevoel hadden dat het druk zou zijn onderweg, zijn we bijtijds vertrokken. En inderdaad hebben we behoorlijk in de file gestaan. Toen we bij discotheek Lucky aankwamen bleek dat de bands een uur later zouden komen, waardoor we ook een uur later zouden eten. We hebben toen maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om folders te vouwen. Er was één kleedkamer en die was eigenlijk al te klein voor één band, laat staan voor twee. Maar dit was de enige plek waar het nog een beetje behaaglijk was. We liepen echt te klappertanden van de kou. Toen Sailor arriveerde hebben we plaatsgemaakt zodat zij de kleedkamer ter beschikking hadden en het grand café van de discotheek werd afgesloten om als foyer/kleedkamer te dienen. We hadden er inmiddels ook gegeten toen ik iemand buiten zag rondlopen. Het bleek Mick te zijn die de ingang zocht. Ik wees hem de richting naar de backstage deur en liep er zelf ook heen om deze voor hem open te maken.

In het grand café staat ook een grote tafel waaraan iedereen gezellig zat te kletsen. Zo vertelde Mark dat ze in Amersfoort waren geweest en met de bus terug naar het hotel wilden. Maar de bus stopte niet bij het hotel en voor ze het wisten zaten ze weer in Amersfoort. Ze hebben toen maar een taxi naar het hotel genomen. Mick vroeg zich af of fietsers in Nederland alles mogen. Wij vertelden hem dat fietsers denken dat ze alles mogen en het dan ook doen, maar dat er wel degelijk regels zijn waaraan ze zich moeten houden.

Het optreden van beide bands hebben we gedeeltelijk kunnen zien, omdat we met onze tafel in de hal stonden en zo een blik op het podium konden werpen. Ook hier kwamen beide bands na afloop signeren en met de fans praten. Het is geweldig om te zien hoe enthousiast sommige fans op hun idolen reageren! Toen we naar huis gingen stelde ik voor dat the Rubettes achter mij aan zouden rijden omdat wij ook naar het hotel moesten. Maar Mick zei dat hij al blij was als ik hem naar de snelweg kon loodsen. Toen we de disco verlieten wilde hij al gelijk de verkeerde kant op gaan. Ik stond naast ze en gaf een klap op mijn claxon, waarna ze doorhadden dat wij het waren en ze ons konden volgen. Eenmaal op de snelweg stoven ze achter ons vandaan, toeterden, zwaaiden en reden ver voor ons uit. We zagen de auto pas weer bij het hotel, ze waren toen al binnen.

Zaterdag 27 november 2004                       Leeuwarden ( Muziekcentrum de Schaaf)

Gelukkig hebben we deze nacht in het hotel iets beter geslapen. We schrokken dan ook om half tien wakker. Dat was echt schrikken, want we konden maar tot half elf ontbijten. Dus moesten we snel douchen om nog op tijd te zijn voor het ontbijt.

Na het ontbijt hebben we uitgecheckt en zijn we naar Amersfoort gereden om te winkelen. We waren al weer op ons gemak terug aan het lopen, toen ik ineens the Rubettes zag lopen. We liepen op ze af en maakten een praatje. Mark vroeg gelijk of we ergens een pizza restaurant hadden gezien, want hij had trek in pizza. Nou, niet dus. Hij ging snel verder zoeken. We zeiden gedag en liepen weer ieder de andere kant uit. We zijn ergens wat gaan lunchen en liepen daarna op ons gemak naar de auto om koers te zetten naar Leeuwarden.

Het was even zoeken naar de Breedstraat omdat je bij zo’n naam ook wel zo’n straat verwacht. Maar de Schaaf zit verscholen in een piepklein straatje. Dat maakt het echter niet minder gezellig.

Hier hebben we kennis gemaakt met Mich(elle), de vrouw van Grant. Zij is vandaag overgekomen uit Engeland en blijft er tot het eind van de tour bij. The Rubettes waren echter nog in geen velden of wegen te bekennen. We hadden al gegeten en er werd wat eten voor ze in de koelkast bewaard. Sailor was inmiddels al op het podium en Anita,Mich en ik stonden naar de show te kijken, toen Anita ineens Mick zag lopen. We besloten naar de kleedkamer te gaan om de jongens te begroeten. Daar stond John en ik vroeg hem gekscherend: ”ken ik u?”. Hij moest lachen en zei dat ik hem wel moest kennen omdat ik hem smiddags in Amersfoort had zien lopen en ik hem toen begroet had. Maar ik vertelde dat ik wel vaker mensen gedag zeg als ik ergens loop. Toen zei hij dat hij de drummer van the Rubettes is. Ik liet weten dat ik daar wel eens van gehoord heb en dat ik nu weer wist waarom hij mij zo bekend voor kwam. We hadden erg veel lol en toen Mick binnenkwam zei ik dat hij ook een bekend gezicht had. Maar Mick begreep er niets van want hij had het hele gesprek niet gevolgd. Toen de organisator binnenkwam vroeg John of hij de volgende keer niet een paar aardige meisjes kon meenemen omdat wij hem liepen te plagen. Hij proestte het gelijk uit van het lachen.

Toen de Rubettes op gingen, stonden Anita en ik in de kleedkamer. We hoorden ze beginnen met Foe Dee Oh Dee  en nadat Alan twee regels had gezongen hoorden we alleen John nog drummen. We keken elkaar aan en zeiden dat dit niet goed ging. We gingen snel in de zaal kijken wat er aan de hand was en toen bleek dat de stroom was uitgevallen, de stoppen waren doorgeslagen. Alan, Mick en Mark verlieten het podium terwijl John een onvervalste drumsolo weg gaf. Maar het duurde te lang om dit vol te blijven houden, dus gaf ook John de brui eraan. We zochten de jongens op in de kleedkamer waar we ontdekten dat dit hele gebeuren niets aan hun humeur heeft afgedaan. Alan gaf aan dat dit soort dingen kunnen gebeuren. Hij vertelde zelfs dat hij elders in Europa geacht wordt in zo’n situatie gewoon door te spelen. Ik keek hem verbaasd aan en zei dat dat onmogelijk is zonder stroom. Hij beaamde dat, maar zei dat anderen daar geen boodschap aan hebben. Hij prees de Nederlanders dat ze er begrip voor hebben dat ze in zo’n situatie niet veel meer kunnen doen dan wachten tot alles het weer doet.

Na een minuut of tien konden ze weer het podium op. Ik vroeg aan Mark of ze weer van voor af aan gingen beginnen, waarop hij zei dat ze de begintune zouden overslaan.

Het publiek was enthousiast. Na Sugar Baby Love werd er nog een toegift gespeeld: Lucille . Dit was als goedmaker voor de tijd dat er niet gespeeld kon worden. Na het optreden en de handtekeningen sessie kregen de jongens nog wat te eten, omdat ze daar nog niet aan toe waren gekomen.

Maandag 29 november 2004       Almere ( De Metropole)

Het was inmiddels een soort sport geworden om te zien wie als eerste aankomt, Sailor of the Rubettes. Tot onze grote verbazing kwamen the Rubettes eerder binnen dan Sailor. Vol trots vertelde John dat ze er drie uur over gedaan hadden. Ik zei dat dat inderdaad heel knap was, omdat het maar een uurtje rijden is. Hij schaterde het gelijk uit van het lachen.

John vroeg direct om kokend water. Mark was verkouden en John had die middag wat ingrediënten gehaald om een brouwseltje voor hem te maken. Hij had een citroen, gember, cayennepeper en honing bij zich. Hij sneed de citroen in schijfjes en deed deze samen met de stukjes gember en de peper in een kan. Goot hier het kokende water over en voegde later de honing toe. Mark vond het allemaal best. Die voelde zich beroerd genoeg om alles te proberen. John vroeg aan de jongens van Sailor of ze ook wat wilden proberen. Phil voelde zich ook niet zo lekker en nam graag een beetje van John’s brouwseltje. Ook de anderen lieten zich verleiden het brouwsel te proeven. De reacties waren verdeeld, wat voor de nodige lachsalvo’s zorgde. Anita en ik waren alleen nieuwsgierig naar de smaak en namen genoegen met een bodempje, alleen even proeven. Toen naderhand de jongens van het geluid de foyer in kwamen vroeg John aan hen of ze het ook wilden proberen. Zij hadden niet gezien wat er allemaal in gegaan was. De klap kwam dan ook erg hard aan, want die peper maakte het behoorlijk pittig. Iedereen had het inmiddels geproefd en John was tevreden. Dit hele gebeuren was aanleiding voor een lang gesprek dat Anita en ik met John hadden over alternatieve geneeswijzen en aanverwante zaken. Mark kreeg nog een volle beker van het spul omdat hij uiteindelijk de zieke was. Hij zag er ook erg zielig uit. Hij had keelpijn en vroeg zich af of hij You’re the reason why wel kon zingen. Tijdens het optreden zaten we even in de zaal en toen Mark klaar was met You’re the reason why, keken Anita en ik elkaar instemmend aan: John’s middeltje had geholpen! Toen we naderhand aan Mark lieten weten dat het best goed klonk, zei hij dat hij zich op het podium helemaal geeft, maar dat hij daarna ook helemaal op is. Nu maar hopen dat hij snel opknapt.

Dinsdag 30 november 2004                       Kerkrade  (parkstad theater)

Vandaag gingen we onze langste reis maken. We hebben in Kerkrade vreselijk moeten zoeken naar het theater. Eigenlijk hebben we het helemaal niet gevonden. We zagen op een gegeven moment de bus staan waar alle apperatuur in vervoerd wordt, dus daar heb ik mijn auto bij gezet. Maar ik weet nog niet waar de ingang van het theater is! Toen we binnen kwamen bleek dat iedereen had lopen zoeken. Zelfs de organisator. We vroegen ons af wie van de bands er vanavond als eerste zou arriveren. Dat bleek Sailor te zijn. Toen zij zaten te eten vroeg iemand van de techniek aan Peter (zanger van Sailor) hoe ze het theater gevonden hadden, waarop hij zonder op te kijken heel droog antwoordde: “We kidnapt a local” terwijl hij rustig door ging met eten. Bleek dat ze aan iemand de weg hadden gevraagd die uiteindelijk een stukje met ze is meegereden om het theater te wijzen. Peter zei dat the Rubettes dit nóóit zouden vinden. Gelukkig had hij ongelijk want even later kwamen ze binnen, en konden ze gelijk aan tafel.

Tijdens het optreden zette John de boel weer op stelten. Van achter zijn drumstel maakte hij de gekste opmerkingen wat voor een hoop hilariteit zorgde. Het publiek vond het allemaal prachtig!

Ook na afloop van dit optreden was er weer veel belangstelling voor de jongens bij de merchandise tafel. Het is heel leuk om te zien dat er zoveel mensen zijn die er van genieten om hun vroegere idolen in levende lijve te ontmoeten, met ze te praten, met ze op de foto te gaan of zelfs te knuffelen! Het is ook leuk om te zien dat de band het zelf ook prachtig vindt. John kon het af en toe niet laten om heel hard Gauranga! Door de foyer te roepen. En iedereen reageert daar gelijk op. Je ziet hem dan genieten!

Woensdag 1 december 2004                     Etten-Leur (de Nobelaer)

Toen ik met Anita bij de Nobelaer aankwam, bleek de deur van de artiesteningang alleen van binnenuit geopend te kunnen worden. We liepen er een beetje omheen, toen we Alan’s auto aan zagen komen. De jongens vroegen gelijk waar we naar binnen konden, maar we zeiden dat we alle deuren al geprobeerd hadden en dat we naar de voorkant zouden lopen om te zien of we er daar in konden. We liepen net weg toen we door Mick terug geroepen werden, er kwam iemand door de artiesteningang naar buiten, waardoor de deur open was.

Tijdens het eten viel het me op dat we voor het eerst tijdens de tour allemaal tegelijk aan tafel zaten. Maar zodra we klaar waren moest er weer gewerkt worden; Sailor moest soundchecken. Met Alan bleven we nog even aan tafel zitten en onder het genot van een kopje koffie hebben we een lang gesprek gehad over zijn solo CD, zijn plannen voor volgend jaar en over het maken van een DVD. Het was de bedoeling dat er tijdens deze tour een DVD opgenomen zou worden, maar dit bleek financieel niet haalbaar. Jammer, want er was aan de merchandise tafel veel vraag naar een DVD. Alan sluit niet uit dat er ooit nog een DVD gemaakt gaat worden.

Toen we naar de kleedkamers liepen, wilde Alan, zoals iedere avond, de tafel zien waar wij zouden gaan staan. Achter de tafel stond een kunststof paard op ware grote. Alan vroeg zich af of dat wel goed zou gaan, met John….

Sailor stond op het punt om op te gaan en Anita en ik wilden eigenlijk met deze band op de foto wanneer ze hun stage kleding aan hebben. Dit moet dan vóór het optreden, want na het optreden komen ze altijd half uitgekleed naar de tafel. In het begin hadden we niet door hoe dat kwam, omdat we het eind van de show niet konden zien. Maar van lieverlee kregen we in de gaten dat ze een soort strip act opvoeren aan het eind van de show. Voor Sailor was het geen enkel probleem om met ons te poseren.   

Mick stond intussen een hilarisch verhaal te vertellen over een ontmoeting met een politie agent eerder die dag. Deze agent had Mick uit de auto zien stappen en kwam hem vertellen dat hij daar niet mocht parkeren. Mick zei dat hij dat tegen de chauffeur moest zeggen. De agent zei dat hij Mick uit de auto heeft zien stappen dus dat hij de chauffeur was. Mick hield vol dat hij niet gereden had en de agent hield vol dat hij hem aan de bestuurderskant van de auto heeft zien uitstappen. Uiteindelijk zei Mick dat het een Britse auto is en dat het stuur aan de andere kant zit! Daar had de agent blijkbaar niet aan gedacht.

Voordat the Rubettes op gingen, wilde ik ook met hen in stage kleding op de foto. Dus toen de laatste Sailor klanten weer in de zaal zaten en Sailor naar de kleedkamers waren vertrokken, renden Anita en ik snel backstage om de jongens nog voor hun optreden te treffen. Dit lukte.

Ook nu gingen we het eerste deel van de show in de zaal bekijken. Tijdens Baby I know  liet ineens de riem van Mick’s gitaar los. Toevallig bij dit nummer, waarvan hij de solo zingt, dus iedereen zit naar hem te kijken. Hij hield zijn gitaar hoog door af en toe zijn knie op te tillen. Maar je kon zien dat hij het zwaar had; de gitaar zo te moeten vasthouden en spelen en zingen tegelijk. Alan gaf aan de techniek door wat er mis was en die hebben tijdens het spelen de riem weer aan de gitaar vast gemaakt. Het hele gebeuren deed niets af aan het gitaarspel van Mick, alleen vergiste hij zich heel even met zijn tekst. Maar gezien de situatie was dit niet verwonderlijk. Ik vond het al heel bijzonder dat hij gewoon door speelde.

Toen we bij de merchandise tafel stonden en John het paard zag, kon hij het niet laten om heel hard hinnik geluiden te maken. Gelukkig liet hij het hierbij….

Ook hier beantwoorde het publiek zijn Gauranga schreeuw door de foyer.

Toen we na afloop alles hadden ingepakt en Alan ook op het punt stond weg te gaan, vroeg hij of ik een CD speler in de auto heb. Ik kon deze vraag bevestigend beantwoorden, waarna hij mij een exemplaar van zijn solo CD gaf om in de auto te beluisteren. Hij wilde graag weten wat we er van vinden. We hebben er op de terugweg naar geluisterd. Het zijn allemaal rustige nummers en het is prettig om naar te luisteren. Al moet ik zeggen dat mijn voorkeur uitgaat naar de Engelstalige versie. Dat zal vooral komen omdat ik geen Frans spreek en de teksten dus ook niet begrijp. Ik kan de liedjes niet mee meezingen en ik moet nu eenmaal mee blèren met een CD. Zéker in de auto. Het is een goeie CD en zeker de moeite waard!

Donderdag 2 december 2004       Roermond ( de Oranjerie)

Met gemengde gevoelens gingen we vandaag voor de laatste keer op pad. Het waren twee zware weken geweest en ons leven is helemaal ontregelt, maar het idee dat het na vanavond afgelopen was, maakte me toch wel een beetje verdrietig. Ik moest Anita beloven dat ik niet zou gaan huilen tijdens het afscheid.

Maar eerst moesten we nog in Roermond zien te komen. Sailor had de avond ervoor gezegd dat wij deze keer aan de beurt waren om te laat te komen. En het zag er inderdaad naar uit dat we niet op tijd in de Oranjerie zouden aankomen. We hadden ontzettend veel file onderweg en hebben er uiteindelijk ruim drie uur over gedaan. Bij aankomst zei ik tegen Mich dat ik het liedje Traffic Jam  niet meer zo leuk vind. Ze kon er wel om lachen. We hebben snel wat gegeten en het viel me op dat Mark er een stuk beter uitzag. Hij praatte ook weer wat meer, waaruit ik opmaakte dat hij zich beter voelde.

Deze laatste show van Sailor hebben we niet gezien. Ik heb wel even tussen de coulissen naar ze staan kijken en Anita en ik besloten om nu eindelijk eens naar het eind van de show te gaan kijken. Dit was onze laatste kans. Het was erg leuk! Nadat Sailor alle verkochte merchandise had gesigneerd en het publiek weer in de zaal zat, werden wij uitgebreid door de heren gekust en bedankt voor onze inzet. We werden uitgenodigd om in de kleedkamer een glas wijn te komen drinken. Wij drinken geen alcohol, maar zijn natuurlijk wel even gedag gaan zeggen. We kregen alle twee een DVD en een CD van Sailor en alle bandleden hebben er een persoonlijke boodschap op geschreven. Heel attent.

Vóór deze tour konden we Sailor alleen van de hits uit de jaren ’70. Maar de afgelopen twee weken hebben we ze leren kennen als vier sympathieke mensen met een enorm gevoel voor humor. We hebben er van genoten om ook hun merchandise te verkopen. Wie weet komen we ze ooit nog eens ergens tegen. Ahoy Sailor!!!!!

Inmiddels stonden the Rubettes op het podium en Anita en ik gingen naar de zaal. Wat er nu precies mis ging weet ik niet, maar tijdens de acapella medley barstten John en Mark ineens in lachen uit. Dat werkte aanstekelijk want ook Alan en Mick gingen meedoen. Maar ze moesten zich natuurlijk in de hand houden dus gezicht weer in de plooi en verder zingen. Totdat Mark zijn solo partij in het lied Happy days moest zingen; het stekkertje van zijn microfoon viel er onderuit en hij was niet meer te horen. Hij proestte het uit van het lachen. John probeerde de boel te redden door snel zijn microfoon onder Mark’s neus te stoppen, maar het leed was al geleden: ze hadden de slappe lach! Ook Mick en Alan konden niet uitblijven en het hele effect van deze medley viel in het water. Op het laatst was het alleen Alan nog die stug door bleef zingen, de anderen kregen er geen noot meer uit! Gelukkig ving het publiek het goed op, sommigen werden er zelfs ook door aangestoken en moesten mee lachen. Alan bood zijn verontschuldigingen aan het publiek aan voor de chaos op het toneel.

Helaas moesten Anita en ik de zaal weer voortijdig verlaten. Toen we Sugar Baby Love hoorden dachten we dat het afgelopen was. Maar direct daarna hoorden we de band nog de acapella versie van Barbara Ann zingen. Ik zei tegen Anita dat dat een goedmakertje was voor het misgaan van de jaren ‘50 medley. Aan de reacties uit de zaal te horen werd het enorm gewaardeerd. De band kwam vrij snel bij ons staan en het was weer behoorlijk hectisch. Ook hier gaf John een gil door de foyer: GAURANGA!! en iedereen reageerde erop. Geweldig!

Na afloop moesten we de overgebleven merchandise weer aan Alan overdragen. Anita en ik waren in de artiestenfoyer bezig alles te sorteren toen Mick ons zag en ons een stevige knuffel kwam geven om ons te bedanken. Wat een heerlijke man is dat toch!

Direct nadat we alles met Alan hadden doorgenomen werden de spullen in een auto geladen en maakte iedereen zich gereed om weg te gaan. We namen afscheid van de organisator, de techneuten en natuurlijk de bandleden. Mark en Mick waren in de kleedkamer waar we uitgebreid door ze geknuffeld werden. John en Alan waren bezig hun spullen in de auto te proppen, dus liepen we naar ze toe. We namen ook van John en Alan afscheid met kussen en stevige knuffels en wensten elkaar een goeie reis. Wij gingen naar huis, maar de band moest in het weekend nog een optreden in Duitsland doen. Ik zei dat ik nooit verwacht had dat ik het zou zeggen, maar dat ik ze zou missen. John zag daar de humor wel van in. Alan vroeg of we het een volgende keer weer zouden doen en we antwoordden alle twee volmondig: JA!!

We stapten in de auto en toen we wegreden reed Alan voor ons. Op de snelweg ben ik voor ze gaan rijden en op het punt waar onze wegen zich letterlijk scheidde, kwamen ze even naast ons rijden en hebben we naar elkaar gezwaaid. Toen gingen we ieder onze weg……

Ik heb mijn belofte gehouden; ik heb niet gehuild. Eigenlijk hebben we de hele terugweg vreselijk gelachen om de dingen die we de afgelopen twee weken met the Rubettes én Sailor hebben meegemaakt. Die droge Engelse humor, de samenwerking, de gein onderling, we hebben er alle twee heel erg van genoten en kwamen tot de conclusie dat dit een ervaring is die niemand ons kan afnemen. Ik kan dan ook alleen maar zeggen: Alan, John, Mick Mark, Phil, Grant, Peter en Rob, héél erg bedankt voor deze geweldige tour!! Maar natuurlijk gaat onze dank ook uit naar de organisatie van deze tour: Golden Classics, die het voor ons mogelijk heeft gemaakt om alles van dichtbij mee te maken. Het waren elf heerlijke dagen. Wat ons betreft graag tot een volgende keer!!! 

Lucienne

[start]][Concert verslagen]