7
Juni 2003
de
Blauwe Kei
Wij
weten dat velen van jullie dit concert niet hebben kunnen meemaken omdat de
kaarten hiervoor al in een zeer vroeg stadium waren uitverkocht.
We
waren al om half zes in De Blauwe Kei aanwezig omdat we hoopten nog iets van de
soundcheck mee te kunnen maken. Bij binnenkomst zag ik Alan achter een biertje
zitten. Lucienne, fan van het eerste uur liep hem straal voorbij! Oké Lucie,
het was donker zullen we maar zeggen… Alan was blij verrast ons al zo vroeg te
zien en we gingen bij hem zitten om even bij te praten. Hij was erg benieuwd hoe
onze website loopt en nam stralend onze complimenten over de zijne in ontvangst.
We hebben het ook nog over de Britse tour met Sweet en Showaddywaddy gehad. Die
is zo succesvol geweest dat ze het volgend jaar weer gaan doen. Dit verbaasde
mij eerlijk gezegd een beetje, omdat oldie-muziek in Engeland eigenlijk veel
minder leeft dan bij ons op het continent. Ik vroeg of we vanavond de beroemde
backflips konden verwachten (zie www.rubettes.com),
maar daar maakte hij zich vanaf met de smoes dat het plafond te laag was. Na een
half uurtje schrok Alan ineens op, hij had zo druk zitten kletsen dat hij de
tijd vergeten was en hij moest de andere bandleden gaan halen voor de
soundcheck.
De
band had geen roadie meegenomen, dus toen hij terugkwam werden Rob en Gino (een
fan en vriend van de band) voor die taak ingeschakeld. Mick en John kwamen ook
binnengeslenterd, maar Mark was in geen velden of wegen te bekennen. De tijd
begon te dringen, dus besloten de jongens de soundcheck alvast maar zonder hem
te beginnen. Voor wie het nog niet heeft gezien, op onze fotopagina staan een
paar foto´s van de soundcheck, snel kijken dus! Uiteindelijk maakte ook Mark
zijn opwachting. Na wat problemen met de keyboard te hebben opgelost, speelden
ze Baby I Know. Lucienne en ik zaten ons al helemaal op het volgende onderdeel
te verheugen. We hadden van Mark gehoord dat ze een speciale drumact hadden
ingestudeerd en als drumfreaks konden we natuurlijk niet wachten om hier een
voorproefje van te zien. Helaas werden we bitter teleurgesteld. De drumact werd
niet gesoundcheckt, dus moesten we tot het optreden wachten.
In
de gang liepen we Mark tegen het lijf. Zijn vriendin was overgekomen en hij had
ons al zoveel over haar verteld, dat hij apetrots was dat hij haar nu aan ons
kon voorstellen. Een vlug praatje, en toen werd het tijd om iets te gaan eten.
Ruim
voor aanvang van de hoofdact zorgden wij dat we weer terug waren. Het was in De
Blauwe Kei op dat moment vooral HEET en DRUK, dus besloten we de relatieve rust
van de kleedkamers op te zoeken. De bandleden waren inmiddels ook weer terug, na
een maaltijd en een lekker dutje. Op de trap kwamen we John tegen, die zich
uitgebreid excuseerde dat hij op dat ogenblik geen tijd had voor een praatje
omdat hij de drums moest controleren. Mick, Mark en Alan zaten nog even lekker
te relaxen. Omdat we Mick al wel gezien maar nog niet gesproken hadden moest hij
ons even knuffelen. Ik maakte met Mick en Alan wat geintjes over hun nieuwe
T-shirts. Die zijn voorzien van het logo van hun sponsor Laser Aesthetic
Haartransplantatie. Ik zei dat je Mick toch niet echt een wandelende reclame
voor dat product kan noemen. Alan loste dat handig op door te zeggen dat we het
maar moesten zien als before and after. Intussen was ook John weer terug. Die
had trek in een appelsapje en pakte een flesje Rivella. Ga dan maar eens
uitleggen waar dat van gemaakt is. Rob deed een verwoede poging, maar John hield
stug vol dat het er als appelsap uit zag en dus als appelsap zou smaken. Toen
hij zijn eerste slok nam was het jammer dat Rob zijn camera niet in de aanslag
had! John liet zich niet kennen en dronk het flesje leeg, maar de rest van de
avond speelde hij toch maar op veilig en dronk sinaasappelsap. Intussen had
iedereen zich omgekleed en stond de organisator zenuwachtig te piepen dat ze nu
toch echt op moesten. Rob zou echter Rob niet zijn als hij niet met Alan
bekokstoofd had dat er nog een paar groepsfoto’s genomen moesten worden.
Uiteindelijk was iedereen dan toch klaar om op te gaan, terwijl de organisator
zowat aan een verschoninkje toe was. Wij hobbelden er achteraan en vonden een
ideaal plekje naast het podium om de show te bekijken.
Alan
had in het begin wat problemen met zijn monitor. De geluidsman zat over zijn
desk gebogen en zag dus de seintjes van Alan niet, die steeds geagiteerder
werden. Rob trok de man aan zijn jasje om contact te maken. Ook was de disco in
het aangrenzende zaaltje wat al te luidruchtig. De deuren werden gesloten zodat
we daar geen last meer van hadden. De groep had de zaal binnen de kortste keren
helemaal op hun hand. Iedereen zong en brulde uit volle borst mee. Alleen toen
Mick zijn vertolking van After the Goldrush ten gehore bracht begonnen mensen er
doorheen te roezemoezen. Alan maande het publiek zelfs tot stilte. Ik zat me
helemaal op te vreten en zou zo de microfoon hebben willen grijpen om heel hard
KOPPEN DICHT te roepen. Dit nummer is voor mij persoonlijk altijd een hoogtepunt
van het optreden omdat Mick er elke keer weer in slaagt om me kippenvel te
bezorgen. Wij zaten natuurlijk in spanning af te wachten tot de drumact er aan
zou komen en eindelijk was het zover. Er is maar een woord om deze act te
omschrijven: FANF.CKINGTASTIC! Het donderende ritme van die vier grote drums
heeft een opzwepend effect op het publiek. Zorg alstublieft dat je er de
volgende keer bij bent om het zelf te zien, want het is gewoon niet in woorden
uit te leggen. Bij de Sha Na Na Song hadden de vriendin van Mark en ik de
grootste lol. Wij zaten samen lekker Hey
Jude en Give Peace a Chance mee te blèren, toen we Lucienne in het oog kregen
die stug door bleef sha na na-en. Zij stond met haar nieuwe digitale camera
inmiddels op het podium en het scheelde niet veel of ze had gewoon deel
uitgemaakt van de band. We werden ook nog getrakteerd op Under One Roof, die had
ik nog niet eerder live gehoord. Ik had Alan eerder op de avond al een
compliment gemaakt dat zij er steeds aan blijven werken om de act te vernieuwen.
Zo gaat het zowel de band als ons niet vervelen om ze desnoods honderd keer te
gaan zien. Ik ben van plan te vragen of ze speciaal voor mij de volgende keer I
Can’t Give You Up willen spelen, want dat vind ik ook een wereldnummer, al is
het bij mijn weten nooit op single uitgebracht. De soulmedley stond ook weer als
een huis, al miste ik deze keer Give Me All Your Loving.
Natuurlijk
was het veel te snel tijd voor Sugar Baby Love, omdat je dan weet dat het weer
voorbij is. Op weg naar de kleedkamer hoorden wij het publiek nog een poosje
doorgaan met we want more, maar dat mocht niet baten. Gino stond in de hal met
wat merchandise en Alan kwam erbij om handtekeningen uit te delen. Toen de rest
van de band niet verscheen stuurde
hij Rob naar beneden om te vragen waar ze bleven. Op zijn verzoek of ze Alan
wilden komen bijstaan kreeg hij een wat wazige reactie; de rest van de band? Oh
ja, dat zijn wij en ze bleven elkaar vragend aan zitten kijken. Dit duurde zo
lang dat Alan er inmiddels de brui aan had gegeven en ook maar naar beneden
kwam. De organisatie had intussen een lading broodjes aan laten rukken waar je
een heel leger van kunt voeden, dus vielen we aan. Na het optreden heb je altijd
een heel gek sfeertje in de kleedkamer. De band loopt half in hun blootje en er
worden over en weer grappen gemaakt. Het duurde een hele tijd voor ik in de
gaten had dat om drie uur in de ochtend met Mark de hele wereldpolitiek had
zitten oplossen terwijl hij in zijn onderbroek zat!
Ik
vroeg aan Alan hoe hij over de show dacht. Hij was matig tevreden. Hij had last
van een keelinfectie waar hij voor aan de antibiotica zat en daardoor vond hij
zichzelf niet goed bij stem. Ik persoonlijk vond het nog wel meevallen op een of
twee kraakjes na, maar als fan luister je natuurlijk niet zo kritisch.
Na
een uurtje begon iedereen om te vallen van de slaap en werd het tijd om afscheid
te nemen. Inmiddels heb ik door schade en schande geleerd dat je Mick tot het
laatste moet bewaren, want van hem krijg je dan zo’n stevige omhelzing dat je
ribben ervan kraken. Rob riep nog zoiets van pas je op, dat is wel mijn vrouw,
waarop Mick dacht dat hij jaloers was en ook wel zo’n knuffel wilde. Alan gaf
Lucienne en mij ieder een T-shirt
mee als bedankje voor onze aanwezigheid. Zo zijn wij de volgende keer dus te
herkennen. Voor de goede orde; wij hebben dus allebei GEEN haartransplantatie
gehad!!!!!
Rest
mij nog om de band en de organisatie te bedanken voor een geweldige avond en we
hopen de volgende keer jullie in grote getale te ontmoeten.
Nannette