8
juli 2006
Such
a Night
Ruim
anderhalf jaar na de Nederlandse tour werd het hoog tijd dat we de band weer
eens live zagen. Anita en ik vertrokken deze middag daarom naar Zele in België.
Natuurlijk namen we een afslag te vroeg, waardoor we uiteindelijk in Lokeren
terecht kwamen. Daar hebben we op een terrasje een maaltijd genuttigd en zijn
toen alsnog naar Zele gereden. De zaal was net open toen we aankwamen.
Het
was heet binnen, heel erg heet. We hebben even rondgekeken en besloten om op het
terras van de naastgelegen taverne rustig te wachten op wat komen gaat. Ik wist
dat Pascale uit Frankrijk zou komen maar ik had haar nog niet gezien. Ik ging
toch maar even kijken of ze al binnen was. Hermans Hermits waren aan het spelen.
Iedereen zat netjes op hun stoelen en een aantal mensen stonden te dansen. Ik
werd geroepen door een fan die ik al een tijdje niet gezien had. Het is altijd
leuk om (dezelfde) fans bij optredens te zien. Zo langzamerhand ga ik ze bij
naam kennen en blijkbaar geldt dat ook andersom. Maar in het donker was het
moeilijk om Pascale te herkennen. Toen Hermans Hermits klaar waren ging ik weer
kijken omdat toen het licht aan was. Ik zag de crew van de band en ging ze gedag
zeggen. Ik wist dat the Rubettes nog in hun hotel waren, dus het had geen zin om
back stage te gaan. Terwijl ik met iemand stond te praten, zag ik Pascale staan.
Ik liep naar haar toe en we begroetten elkaar. Daarna ging ik weer naar Anita
die nog op het terras zat. Het was buiten veel beter uit te houden. Pascale kwam
bij ons zitten en we zaten gezellig kletsen, toen we ineens de bus met the
Rubettes voorbij zagen rijden. Reden voor ons om de zaal in te gaan. De
beveiliging was streng, we mochten niet naar boven, naar de kantine, waar the
Rubettes zaten. Dit in tegenstelling tot wat de organisatie had toegezegd: dat
we de gelegenheid zouden krijgen om met de bandleden te spreken.
Met
Alan had ik min of meer afgesproken dat we de merchandise zouden verkopen. Alan
kwam naar beneden en we bekeken waar we eventueel een tafeltje zouden kunnen
neerzetten om de merchandise uit te stallen. De enige plek was naast het podium
binnen de dranghekken. Met iemand van de organisatie ging Alan in onderhandeling
om op die plek een tafel te plaatsen. Naderhand kwam hij bij ons terug en
vertelde dat het geregeld is. Ook als er geen tafel zou staan, konden we daar de
merchandise wel verkopen. Voor de show begon gingen we voor het podium staan om
alles goed te kunnen zien en natuurlijk een paar mooie foto’s te kunnen maken.
John had inmiddels zijn drumstel afgesteld en zwaaide toen hij ons zag staan.
Toen de band opkwam en Mark ons zag, zwaaide hij ook. Mick reageerde heel
enthousiast en vroeg gelijk hoe het gaat. Natuurlijk ging dat met gebaren en
liplezen, maar we begrepen elkaar wel.
Op
het podium zagen we de setlist liggen en zagen dat erin gestreept was. Ooh La
La, Julia en The Sha Na Na Song waren doorgestreept. Jammer,
dat zijn precies de nummers die ik zo leuk vind. Julia heb ik ze nog nooit live
horen spelen, dus dat was dubbel jammer. Maar Baby I know en Youre the
Reason Why kwamen er voor in de plaats. Dat was dus een goede ruil.
Toen
ze net I Can Do It aan het spelen waren, moest Alan iets bijstellen op
het voetpanel. Hij ging hiervoor op z’n hurken. Toe hij weer opstond verloor
hij zijn evenwicht en viel naar achteren. Maar tijdens zijn val keek hij waar
hij op terecht zou komen, want het hele podium staat natuurlijk vol met
apparatuur. Hij viel naar de versterker en trok hiermee de stekker eruit
waardoor zijn gitaar en die van Mick stil vielen. John en Mark was dit allemaal
ontgaan en zij keken met een blik van ‘wat gebeurd er allemaal?’ Gelukkig
was het een kwestie van ‘stekker erin en weer verder’ dus het was een korte
onderbreking. Zelf vond ik het wel komisch dat zoiets juist bij het nummer I
Can Do It gebeurde. Immers, de hele boel valt stil en even later staat Alan I
Can Do It te zingen!
Tijdens
Happy days in de acapella medley brabbelde John wat onzin woordjes
waardoor Alan in lachen uitbarstte. Hij zorgt toch altijd weer voor een
hilarisch moment.
Opvallend
was dat de ruimte welke bij de andere bands als dansvloer werd gebruikt, nu
volgestroomd was met publiek. Voor dansen was geen ruimte meer.
De
drumact stond weer als een huis, maar wat een energie kost ze dat iedere
keer weer. Je zag goed dat ze na deze act echt even op adem moesten komen.
Natuurlijk was het allemaal weer veel te snel voorbij.
Na
Sugar Baby Love gingen Anita en ik naar de zijkant van het podium om de
merchandise uit te stallen. Maar de beveiliging was onverbiddelijk, we mochten
niet achter de dranghekken. Vreemd, want Alan had het uitgelegd en ons zelfs nog
aangewezen aan die persoon. Je gaat je dan afvragen of hij wel Engels verstaat.
Toen Alan weer naar beneden kwam met het idee dat wij al aan de verkoop waren
begonnen, was hij stomverbaasd dat er geen tafel stond, zijn merchandise nergens
te bekennen was en wij aan de verkeerde kant van de dranghekken stonden. Hij
liep zijn tassen met spullen te zoeken en ik besloot gewoon achter de
dranghekken te kruipen. Weer was daar iemand die me wilde tegenhouden maar dit
keer liet ik het niet gebeuren. Ik kreeg van iemand een klaptafel aangereikt die
ik snel uitklapte. De tas met merchandise werd aan Alan gegeven en Anita en ik
pakte hem uit. Er zaten CD’s in, de live DVD en foto’s. We hebben nog wel
wat kunnen verkopen, maar ik weet zeker dat het meer was geweest als we sneller
actie hadden kunnen ondernemen. John en Mick kwamen ook naar beneden om
handtekeningen te zetten en met fans op de foto te gaan. Tussen de bedrijven
door maakte ik nog een praatje met Mick. John was helemaal op. Hij was er wel,
zette zijn krabbel als daar om gevraagd werd, ging op de foto als dat gewenst
was, maar meer kwam er niet uit. Toen het zo’n beetje klaar was, gingen ze
alledrie naar boven. Net toen we de spullen wilden gaan opruimen, kwam Mark naar
beneden. Hij kon nog een paar mensen blij maken met een handtekening. Nadat we
de spullen allemaal weer hadden ingepakt gingen we naar boven om alles aan Alan
te geven. Boven stond de figuur weer die ons er niet door wilde laten en ook nu
weer zei hij dat we niet boven mochten komen. Ik zei dat ik de spullen aan Alan
moest overhandigen en dat ik daarna weer weg ben. We hadden een gesprek met Alan
waarin hij zich verontschuldigde voor de gang van zaken. Hij zei dat hij alles
geregeld had maar dat het toch anders was gelopen. We vroegen hem nog naar het
optreden dat op 28 augustus in België gepland staat, maar daar kon hij nog geen
zinnig woord over zeggen. Zodra hij meer informatie heeft laat hij het me weten,
beloofde hij. Hij haalde nog zijn ‘valpartij’ op het podium aan en legde uit
wat er gebeurde. Hij raakte uit balans en was bang op de apparatuur te vallen.
Gelukkig viel het allemaal mee en kwam hij er zelf ook zonder kleerscheuren
vanaf.
Het
was inmiddels al aardig laat geworden en we besloten gedag te gaan zeggen. Mick
en John waren verdwenen, daar hebben we dus geen afscheid van kunnen nemen. Mark
stond beneden en we maakten nog een praatje met hem. Hij vertelde dat hij had
verwacht dat wij er zouden zijn maar dat hij ons nergens zag,
totdat hij ons ineens hij bij het podium zag staan. Hij vertelde dat hij
hierna een paar dagen vrij zou zijn en deze dagen in Duitsland zal doorbrengen.
Ook sprak hij de hoop uit dat ze vaker in Nederland komen optreden. Daar waren
wij het uiteraard mee eens. We namen afscheid van Mark en van Pascale en stapten
in de auto. Twee uur later zette ik Anita voor haar woning af. Om iets voor
vijven stapte ik in bed, moe, maar blij dat we na zo’n lange tijd the Rubettes
weer een keer hebben gezien!
Lucienne