11
december 2002
Discotheek
Locomotion
Het
was een “thuiswedstrijd” voor
mij. Discotheek Locomotion ligt op 10 minuten loop afstand van mijn huis!
Nannette kon er deze keer niet bij zijn. De volgende dag zou ze worden opgenomen
in het ziekenhuis en daar wilde ze uitgerust naar toe. Haar dochter Martina, die
zich inmiddels een heuse Rubettes fan mag noemen, wilde deze avond niet missen
dus samen met Rob en Anita, kwamen ze mij oppikken.
Edvard
Niesing zorgde namens radio 192 voor de dansmuziek. Rond een uur of negen werd
het eerste optreden van the Pigtails aangekondigd. Een coverband uit Limburg. Ze
speelden nummers van o.a. the Motions, Golden Earring, en ZZTop. En dat klonk
hartstikke goed! Na een (discodans) pauze speelden ze nog een uur, waarna het
podium in gereedheid werd gebracht voor het optreden van the Rubettes. Wij
hadden ons inmiddels vooraan het podium geïnstalleerd.
Toen
ze opkwamen begon het al gelijk goed; de gitaar van Alan gaf geen kik en er kwam
geen vervolg op de drumintro van John! De zaal begon te roepen ‘we want
more’ en dat kregen ze ook. Want na wat gesleutel kwam er dan toch geluid uit
en konden ze (opnieuw) beginnen met Foe-Dee-O-Dee . Alan liet weten dat
ze last hadden van een verkoudheid en dat daarom hun stemmen niet optimaal
waren. Vooral Mick had hier erg last van. Dit was dan ook de reden dat ze
vanavond geen Acappella versie van Afther the Goldrush
zongen. In plaats daarvan werd John achter zijn drumstel vandaan
‘getrokken’ en in de spotlights gezet om Under one Roof te zingen. Héél
verrassend. Tijdens Ooh La La haalde Mick de microfoon van zijn standaard
en hield deze voor de mond van Martina, maar die hield pardoes op met meezingen.
De Sha Na Na song (een van
mijn favoriete nummers) werd ingezet en ik had me voorgenomen om het vol te
blijven houden om Sha Na Na te zingen. Dus toen de hele discotheek Give Peace
a Chance stond mee te brullen,
probeerden Anita en ik daar met Sha Na Na bovenuit
te komen. Alan zag dat en moest daar wel om lachen want niemand hoorde ons
natuurlijk! Ook de soulmedley was weer voortreffelijk. Eigenlijk is zo’n show
veel te snel voorbij. Tijdens de toegift (sugar baby love)
hield Mick wéér de microfoon voor de mond van Martina en nu zong ze
wel mee. Mick gaf aan dat ze ook het hoge gedeelte van het nummer moest doen,
maar dat kwam er niet bij haar uit.
Na
afloop wilden we ze nog even spreken. Maar behalve dat we de jongens zelf de
gelegenheid wilden geven om even bij te komen, moesten wij ook even wat vocht
naar binnen gieten omdat ook onze kelen aardig geweld was aangedaan! Toen we ze
in de kleedkamer ontmoette werden we weer allerhartelijkst ontvangen. Mick liet
weten dat hij het verbasend vond dat zo’n jonge meid als Martina al de liedjes
stond mee te zingen. Met Alan heb ik nog even wat puntjes op de i gezet omtrent
de website. We hebben wat gegevens uitgewisseld en afspraken gemaakt. Hij was
erg benieuwd naar de website en vroeg wat we er allemaal op gezet hebben. Op dat
moment was de website nog niet online, dus hij kon het nog niet zelf zien. Ik
heb met hem afgesproken dat ik hem zou informeren zodra de website on line is,
zodat hij zelf een kijkje kan komen nemen. We hebben nog wat (groeps)foto’s
genomen en kregen van Alan een fotokaart waar hij gelijk zijn handtekening op
zette met een originele Rubettes balpen. Martina mocht deze pen mee naar huis
nemen. We hebben nog wat met Mark staan praten over zijn website en uiteindelijk
was het tijd om naar huis te gaan. Eigenlijk kun je nog maar één ding zeggen
na zo’n avond: “Thanks guys for yet a wonderfull evening!”
Lucienne